ذكر مقتل ابراهيم بن عبد اللّه بن الحسن بن الحسن بن علىّ بن ابى طالب عليه السّلام معروف به قتيل باخمرى :
در مروج الذّهب مسعودى نگارش يافته كه گاهى كه محمّد بن عبد اللّه محض داعيهء خروج داشت ، برادران و فرزندان خود را در بلاد و امصار متفرّق كرد تا مردم را به بيعت او بخوانند ، از جمله پسرش على را به مصر فرستاد و در مصر كشته گشت .
و موافق روايت تذكره سبط در زندان بمرد و فرزند ديگر عبد اللّه را به خراسان فرستاد و لشكر منصور خواستند او را مأخوذ دارند به بلاد سند گريخت و در همانجا شهيد گشت ، و فرزند ديگرش حسن را به جانب يمن فرستاد ، او را گرفتند و در حبس كردند تا در حبس وفات يافت . « 1 »
فقير گويد : اين كلام مسعودى است ، لكن آنچه از كتب ديگر منقول است حسن بن محمّد در وقعهء فخّ در ركاب حسين بن علىّ بود و عيسى بن موسى عبّاسى او را شهيد ساخت چنان كه در سابق در ذكر اولاد امام حسن عليه السّلام به شرح رفت .
و برادر محمّد ، موسى به بلاد جزيره رفت ، و برادر ديگرش يحيى به جانب رى و طبرستان سفر كرد ، و آخر الأمر به دست رشيد كشته گرديد ، چنانچه در سابق به شرح رفت . و برادر ديگر محمّد ادريس به جانب مغرب سفر كرد و جماعتى را در بيعت خويش در آورد ، آخر الأمر رشيد كس فرستاد و او را غيلة بكشت .
پس از آن ادريس بن ادريس به جاى پدر نشست و بلد ايشان را به نام او مسمّى كردند و گفتند : بلد ادريس بن ادريس ، و مقتل ادريس نيز در سابق گذشت .
و برادر ديگر محمّد ابراهيم به جانب بصره سفر كرد ، و در بصره خروج كرد ، و جماعت بسيارى از اهل فارس و اهواز و غيره و جمع كثيرى از زيديّه و از معتزلهء بغداديّين و غير هم با او بيعت كردند ، و از طالبيّين عيسى بن زيد بن على بن
هامش
( 1 ) مروج الذهب ، ج 3 ، ص 296 .