ذكر مقتل محمّد بن عبد اللّه بن الحسن بن علىّ بن ابى طالب عليه السّلام ملقّب به نفس زكيّه :
« 1 » محمّد بن عبد اللّه ، مكنّى به ابو عبد اللّه ، و ملقّب به صريح قريش است ، چه آن كه يك تن از امّهات و جدّات او امّ ولد نبودند ، « 2 » مادر او هند دختر ابى عبيدة بن عبد اللّه بن زمعة بن اسود بن مطلّب بوده . و محمّد را از جهت كثرت زهد و عبادت نفس زكيّه لقب دادند ، « 3 » و اهل بيت او به استظهار حديث نبوى صلّى اللّه عليه و آله و سلم : انّ المهدىّ من ولدى ، اسمه اسمى . او را مهدى مىگفتند : و هم او را مقتول به احجاز زيت گفتهاند . و او را به فقه و دانايى و شجاعت و سخاوت و كثرت فضايل ستايش نمودهاند و در ميان هر دو كتف او خالى سياه به مقدار بيضه بوده ، و مردمان را اعتقاد چنان بوده كه او همان مهدىّ موعود از آل محمّد است صلّى اللّه عليه و آله و سلم لهذا با وى بيعت كردند و پيوسته مترصّد ظهور و منتظر خروج او بودند ، و ابو جعفر منصور دو كرّت با او بيعت كرده بود يك مرتبه در مكّه در مسجد الحرام و چون محمّد از مسجد بيرون شد ركاب او را بداشت تا بر نشست و زياده احترام او را مدعى مىداشت . مردى با منصور گفت كه : اين كيست كه چندين حشمت او را نگاه مىدارى ؟
گفت : واى بر تو مگر نمىدانى اين مرد محمّد بن عبد اللّه محض و مهدىّ ما اهل بيت است .
و كرّت ديگر در ابواء با او بيعت كرد چنان كه در بيان حال عبد اللّه مرقوم گشت . « 4 »
أبو الفرج و سيّد بن طاووس رحمه اللّه اخبار بسيار نقل كردهاند كه عبد اللّه محض و ساير
هامش
( 1 ) براى اطلاع بيشتر نك : تذكرة الخواص ، ص 231 ؛ تاريخ ابن كثير ، حوادث سال 145 ؛ مقاتل الطالبيين ؛ تتمة المنتهى ، ص 135 ؛ تحفة الاحباب ، ص 466 .
( 2 ) مقاتل ، ص 206 .
( 3 ) مروج الذهب ، ج 2 ، ص 169 .
( 4 ) ناسخ التواريخ ، زندگانى امام حسن عليه السّلام ، ج 2 ، ص 338 .