پس حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلم بيرون رفت با اصحاب خود تلبيهگويان به حجّ تا آن كه به منى رسيدند ، پس نماز ظهر و عصر و شام و خفتن و صبح را در منى به جا آوردند و بامداد روز نهم بار كرد با اصحاب خود و متوجّه عرفات گرديد . « 1 »
و از جملهء بدعتهاى قريش آن بود كه ايشان از مشعر الحرام تجاوز نمىكردند و مىگفتند : ما اهل حرميم و از حرم بيرون نمىرويم ، و ساير مردم به عرفات مىرفتند و چون مردم از عرفات بار مىكردند و به مشعر مىآمدند ايشان با مردم از مشعر به منى مىآمدند ، و قريش اميد آن داشتند كه حضرت در اين باب با ايشان موافقت نمايد ، پس حقّ تعالى اين آيه را فرستاد :
ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفاضَ النَّاسُ
. « 2 »
يعنى : پس بار كنيد از آنجا كه بار كردند مرد . حضرت فرمود : مراد از مردم در اين آيه ، حضرت ابراهيم و اسماعيل و اسحاق عليهم السّلاماند و پيغمبرانى كه بعد از ايشان بودند كه همه از عرفات افاضه مىنمودند ، پس چون قريش ديدند كه قبّهء حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلم از مشعر الحرام گذشت به سوى عرفات ، در دلهاى ايشان خدشه به هم رسيد ، زيرا كه اميد داشتند كه حضرت از مكان ايشان افاضه نمايد و به عرفات نرود ، پس حضرت رفت تا به « نمره » « 3 » فرود آمد . در برابر درختان اراك ، پس خيمهء خود را در آنجا برپا كرد و مردم خيمههاى خود را بر دور خيمهء آن حضرت زدند .
و چون زوال شمس شد ، حضرت غسل كرد و با قريش و ساير مردم داخل عرفات گرديد و در آن وقت تلبيه را قطع نمود و آمد تا به موضعى كه مسجد آن حضرت مىگويند . در آنجا ايستاد و مردم بر دور آن حضرت ايستادند . پس خطبهاى اداء نمود و ايشان را امر و نهى فرمود ، پس با مردم نماز ظهر و عصر را به جا آورد به يك اذان و دو اقامه ، پس رفت به سوى محلّ وقوف و در آنجا ايستاد و
هامش
( 1 ) الكافى ، ج 4 ، ص 246 .
( 2 ) سورهء بقره ، آيهء 199 .
( 3 ) ناحيهاى در عرفه . نك : مراصد الاطلاع ، ج 3 ، ص 1390 .