كسى كه حجّ كند خانه را ، يا عمره كند پس باكى نيست بر او كه آن كه طواف كند به صفا و مروه .
پس بر كوه صفا بالا رفت و رو به جانب ركن يمانى كرد و حمد و ثناى حقّ تعالى به جاى آورد و دعا كرد به قدر آن كه كسى سورهء بقره را به تأنّى بخواند ، پس سراشيب شد از صفا و متوجّه كوه مروه گرديد و بر مروه بالا رفت و به قدر آنچه توقّف نموده بود در صفا در مروه نيز توقّف نمود . پس باز از كوه مروه به زير آمد و به جانب صفا متوجّه شد باز بر كوه صفا توقّف نمود و دعا خواند و متوجّه مروه گرديد تا آن كه هفت شوط به جا آورد .
پس چون از سعى فارغ شد و هنوز بر كوه مروه ايستاده بود رو به جانب مردم گردانيد و حمد و ثناى الهى به جاى آورد ، پس اشاره به پشت سر خود نمود و گفت : اين جبرئيل است و امر مىكند مرا كه امر نمايم كسى را كه هدى با خود نياورده است به آن كه محلّ گردد « 1 » و حجّ خود را به عمره منقلب گرداند ، و اگر من مىدانستم كه چنين خواهد شد هدى با خود نمىآوردم و چنان مىكردم كه شما مىكنيد و لكن هدى با خود راندهام .
پس مردى از صحابه گفت : چگونه مىشود ما به حجّ بيرون آييم و از سر و موهاى ما آب غسل جنابت چكد ؟ ! پس حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلم او را فرمود كه : تو هرگز ايمان به حجّ تمتّع نخواهى آورد .
پس سراقة « 2 » بن مالك بن جعشم كنانى برخاست و گفت : يا رسول اللّه ! احكام دين خود را دانستيم چنانچه گويا امروز مخلوق شدهايم ، پس بفرما كه آنچه ما را امر فرمودى در باب حجّ ، مخصوص اين سال است يا هميشه ما را بايد حجّ تمتّع كرد ؟
حضرت فرمود كه : مخصوص اين سال نيست بلكه ابد الآباد اين حكم جارى
هامش
( 1 ) از احرام خارج شود .
( 2 ) الارشاد مفيد ، ج 1 ، ص 174 .