فصل
هارون ملعون را چهارده پسر بود . از ايشان سه را اختيار كرد به ولىّ عهدى : اوّل محمّد بن زبيده ؛ بعد از وى عبد اللّه المأمون ؛ و بعد از وى قاسم المؤتمن . در سنهء تسع و سبعين و مائة من الهجره به حج رفت و خواست كه اين كار ولىّ عهدى در عالم مشهور گرداند . قضات و علماى زمان را از همه جا حاضر كرد در مكّه در موسم و بفرمود تا همگى در آنجا حاضر آيند . و وى به راه مدينه برفت و پسر خود محمّد بن زبيده را به جنب جعفر بن محمّد الاشعث بنشاند .
يحيى بن خالد برمكى لعنه اللّه را بر آن حسد بود و گفت : چون هارون بميرد ، دولت از من و اولاد او بيفتد و به جعفر بن محمد اشعث افتد . يحيى پيش جعفر آمد و اظهار تشيّع كرد . و جعفر شاعى « 1 » بودى . و جعفر به اظهار تشيّع وى خرّم شد و جمله حالهاى موسى با وى بگفت .
و هارون حالهاى جعفر شناختى و خير خواستى به اولاد وى خاصّه به محمّد . تا روزى مزيّت جعفر مىرفت پيش هارون و حرمت پدر وى . هارون آن روز بيست هزار دينار به جعفر داد . و يحيى لعين در آن باب چيزى
هامش
( 1 ) - شاعى : پيرو ، شيعه .