خويش و غزل آن خواهر من حكيمه بنت جعفر رشته . يا معتّب كيسهء نفقت ما بيار . درهم شطيطه در آنجا انداخت و از آن كيسه چهل درم بيرون آورد و گفت : اين را به شطيطه ده و بگوى كه : بعد از وصول ابى جعفر به شهر خويش ، تو را نوزده شب عمر باشد . شانزده از اين به نفقهء خويش كن . و بيست و چهار به صدقه بده و به قرض بازده ؛ كه نماز بر تو من كنم . يا ابا جعفر ، چون مرا آنجا ببينى ، پوشيده دار ؛ كه اين معنى به تقوا براى تو بهتر باشد . و بنگر كه جواب مسألهها كردهايم و مهرها بگشاى چنان كه اهل بلد تو به تو وصيّت كردهاند كه تو رسولى . من به مهرها احتياط كردم ، جمله مهر من بود .
ابو جعفر گويد كه : مسائل بگشودم . يكى را ديدم نوشته : سؤال : ما يقول الامام العالم فى رجل قال : نذرت للّه عزّ و جلّ لاعتقنّ كلّ مملوك كان فى ملكى قديما . و كان له جماعة من المماليك ؟ جواب به زير آن نوشته بود كه :
من موسى بن جعفر : يعتق من كان فى ملكه من قبل ستّة اشهر . و الدّليل على صحّة ذلك قوله تعالى :
« حَتَّى عادَ كَالْعُرْجُونِ الْقَدِيمِ »
. « 1 » « عرجون » در نخله ششماهه بود . و به فتواى ديگر نوشته بود كه : كسى نذر كرده باشد اتصدّق بمال كثير ؟ جواب نوشته بود كه : هشتاد و چهار بدهد ، اگر از اهل دينار بود . و هشتاد و چهار گوسفند ، اگر گوسفند داشته باشد . اگر شتر باشد ، شتر به همين طريق بدهد از اهل آنچه باشد . و دليل بر اين قوله تعالى : « و
لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ فِي مَواطِنَ كَثِيرَةٍ »
. « 2 » قبل نزول الآية مضبوط كردند مواطن رسول هشتاد و چهار موضع بود . و همچنين نوشته بودند كه : اگر كسى نبّاشى كند و كفن بدزدد
هامش
( 1 ) - يس ( 36 ) / 39 .
( 2 ) - توبه ( 9 ) / 25 .