خويشتن رواست . » مفهوما بر اين نكته دلالت دارد كه اقرار آنها در باره ديگران پذيرفته نيست . در مسأله فوق نيز اقرار برده در حق صاحب او مورد بحث است .
29 - اگر كسى در روز شنبه بگويد : فلان از من درهمى طلبكار است و روز يك شنبه اين سخن مكرر كند ، تنها يك درهم بر عهده اوست . ابو حنيفه بدهى او را دو درهم مىداند « 1 » ولى برائت ، يك اصل عقلى است اقرار مكرر به يك چيز ، نزد مردم امرى متعارف و عادى است ؛ گرد آوردن شهود در يك مجلس نيز وظيفه اقراركننده نيست .
فصل هشتم : وديعه و توابع آن
1 - اگر كسى كه وديعه را به او سپردهاند ، بدون عذر آن را به وديعه نزد ديگران نهد ، ضامن است .
مالك مىگويد ، اگر آن شخص ، همسر مرد باشد ، ضامن نيست ولى اگر وديعه را به غير همسر خود بسپارد ضامن است .
ابو حنيفه بر آن است كه اگر او وديعه را به شخصى كه نزد وى امين بوده بسپارد ، ضامن نيست اما اگر او را امين نمىدانسته و وديعه را نزد او نهاده ، ضامن است . « 2 »
فرموده خدا و رسول با پندار ايشان ناسازگار است : خداوند مىفرمايد : « خدا به شما فرمان مىدهد كه امانتها را به صاحبانشان باز گردانيد . » « 3 » و پيامبر فرمود : « امانت را به كسى كه آن را نزدت نهاده باز گردان » « 4 » 2 - اگر حيوانى نزد كسى امانت باشد سيراب ساختن و علف دادن به حيوان بر عهده پذيرنده امانت است و بهاى آن را از مالك دريافت مىكند .
هامش
( 1 ) . الهدايه ، ج 3 ، ص 132 و كتاب فضل در اين باب .
( 2 ) . بداية المجتهد ، ج 2 ، ص 261 ، الفقه على المذاهب ، ج 3 ، ص 253 ، 259 و الهدايه ، ج 3 ، ص 158 .
( 3 ) . نساء : 58 .
( 4 ) . التاج الجامع للاصول ، ج 2 ، ص 224 و به روايت كتاب ، ابو داود و ترمذى نيز حديث را آوردهاند .