3 . اگر گناه بر پيامبر ممكن باشد ، آزار و دورى جستن از او واجب است زيرا مقتضاى امر به معروف و نهى از منكر اين است ، اما خداوند آشكارا آزار رسانيدن به پيامبر را منع كرده : « هر آينه كسانى را كه خدا و پيامبرش را آزار مىدهند ، خدا در دنيا و آخرت لعنت كرده و بر ايشان عذابى خواركننده مهيا كرده است . » « 1 »
4 . مقام و منزلت پيامبر نزد عوام ، نزول مىكند و از او فرمان نمىبرند و فايدهء بعثت از ميان مىرود .
5 . لازم مىآيد كه پيامبر از همه افراد امّت خود فروتر باشد زيرا درجات پيامبران در نهايت شرف است و گناهكارى از چنين اشخاصى ، نكوهيدهتر ؛ همان گونه كه خداوند مىفرمايد : « اى زنان پيامبر ، هر كس از شما مرتكب كار زشت در خور عقوبت شود ، خدا عذاب او را دو برابر مىكند . » « 2 » مردى كه داراى همسر است در زنا سنگسار مىشود اما مرد مجرد ، به حد مجازات مىگردد و حد بنده نيمى از حد انسان آزاد است .
سبب آن است كه دانش پيامبران به خداوند بيشتر است زيرا آنان فرودگاه وحى و فرشتگانند و هويداست كه فزونى علم در ما مستلزم بيشى معرفت و تواضع در برابر حق است و اجماع قائم است كه پيامبر نبايد از افراد امت خود فروتر باشد .
6 . لازم مىآيد شهادت پيامبر مردود باشد زيرا خداوند مىفرمايد : « اگر فاسقى برايتان خبرى آورد تحقيق كنيد . » « 3 » پس چگونه گواهى پيامبر در باب وحى پذيرفته مىشود ؟
نيز لازم مىآيد كه حال پيامبر و مقام او از عادلان امتش فروتر باشد و اين امر به اجماع باطل است .
7 . اگر پيامبر به گناه دست يازد پيروى از او به حكم « از خدا اطاعت كنيد و از رسول
هامش
( 1 ) . احزاب : 57 .
( 2 ) . احزاب : 30 .
( 3 ) . حجرات : 6 .