چگونه اين عمل را بر پيامبر مىبندند ؟ با آنكه فرومايهترين آدميان آن را نمىپذيرند و آنگاه ، مسح بر كفش ؛ حال آنكه خداوند مىفرمايد : « و پاهايتان » « 1 » بنگريد كه چسان اين قوم خطا و غلط را بر پيامبران نسبت مىدهند و دزدى يك درهم و دروغ گفتن در بىارزشترين امور را بر پيامبران جايز مىدانند . « 2 »
از اين گونه روايات امور محالى لازم مىآيد :
1 . جواز خردهگيرى بر اديان و بىاعتمادى به آنها ، زيرا اگر بر مبلّغ دروغ و گناهان ديگر روا باشد جايز است كه به عمد يا فراموشى دروغ گويد يا چيزى از وحى را متروك نهد پس چگونه مىتوان به سخنانش اعتماد كرد ؟
2 . اگر پيامبر آور گناهى انجام دهد يا پيروى از او در آن گناه بر ما واجب است كه در اين فرض چيزى كه ترك آن بر ما واجب بود فعلش واجب شده است و دو ضد جمع نمىگردند ولى اگر پيروى از او واجب نيست فايده بعثت از ميان مىرود .
هامش
همانسان كه شما مىايستيد ، ايستاد و ادرار كرد و از آن دور شد . . . » ابن ماجه در سنن خود ( ج 1 ، ص 112 ) مىگويد : « ايستاده بول كردن عادت عرب بود » نيز از ابن عمر از عمر نقل شده است كه عمر گفت : « پيامبر مرا ديد كه ايستاده ادرار مىكردم گفت اى عمر چنين مكن و از آن پس نكردم . » روايت ديگر از عمر : از هنگامى كه اسلام آوردم ايستاده بول نكردم . ( سنن ترمذى ، ج 1 ، ص 10 ) عذر او در ايستاده بول كردن اين بود كه اين عمل براى نشيمنگاه بهتر است . ( بنگريد به فتح البارى ، ج 1 ، ص 343 ، ارشاد السارى ، ج 1 ، ص 277 و ج 4 ، ص 365 ) پژوهشگران تأكيد دارند كه صحابه از عايشه در اين مطلب نظر خواستند و او به شدت اين امر را انكار كرد و گفت : « هر كس چنين نسبتى به پيامبر دهد تصديقش نكنيد . » بنگريد به : سنن النسايى ج 1 ، ص 26 ، ابن ماجه ، ج 1 ، ص 112 ، ترمذى ، ج 1 ، ص 10 .
ابن حجر در فتح البارى 160 ، ص 341 مىگويد اين حديث سند صحيح دارد .
( 1 ) . مائده : 6 ، خداوند مىفرمايد : « اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، چون به نماز برخاستيد ، صورت و دستهايتان را تا آرنج بشوييد و سر و پاهايتان را تا قوزك مسح كنيد . »
( 2 ) . بنگريد به الفصل ، ج 4 ، ص 1 - 44 .