در مسند احمد ، از مسند عبد اللّه بن عمرو عاص نقل شده است كه مردى پسر خود را نزد پيغمبر ( ص ) آورد و عرض كرد : يا رسول اللّه ، اين پسر روزها مصحف مىخواند و شب مىخوابد . پيغمبر ( ص ) فرمود : آيا ناراحتى از اينكه پسرت روزها به ياد خداست و شبها را سالم به روز مىآورد ؟
از ابن مسعود روايت است كه چشمم ناراحت بود ، پيغمبر ( ص ) به من فرمود : به مصحف نگاه كن . از انس مرفوعا روايت است كه هر كس از روى مصحف قرائت كند ، چشمش تا آخر عمر ضرر نمىبيند . اما اينكه تسبيح و سبحه را هم از مواريث پيغمبر ( ص ) شمردهاند ، صحيح نيست ؛ زيرا در زمان حضرت تسبيح به اين صورت وجود نداشت و مرسوم نبود .
( 1 )
توجه صحابه به همراه داشتن مصحف در سفر
در داستان صفين گفتهاند : پانصد مصحف به وسيله لشكر معاويه برافراشته شد كه نشان مىدهد هفت سال بعد از تحرير نهايى قرآن در زمان عثمان ، اين تعداد مصحف فقط در اردوگاه معاويه وجود داشته است تا چه رسد به مصحفهاى ديگر ( شام ) كه در معركه نياوردهاند . در احوال ابو برده پسر ابو موسى اشعرى آمده كه بر شترى سوار مىشد كه در پيش روى او قرآنى آويخته بود . زرقانى در حواشى شرح مختصر استادش شمس بليدى مالكى ، از وى نقل مىكند كه جزء جزء كردن قرآن را خوش نداشت و مىگفت : خداى تعالى قرآن را جمع كرده و اينان پراكندهاش مىنمايند .
قرآنهاى موجود در كتابخانهها از قرون اول ، با زيباترين خط و گرانبهاترين و سنگينترين صحافى است كه نشان مىدهد بدين گونه بزرگداشت قرآن مىنمودهاند . در مدينة العلوم آمده است : عمر وقتى قرآنى به خط ريز مىديد ، كاتبش را مىزد و هرگاه مصحفى بزرگ مىديد ، خوشحال مىشد . على ( ع ) نيز خوش نداشت مصحفها كوچك باشد . اين روايت از ابو عبيده نقل شده و در الاتقان آمده است . عارف نابلسى گويد : منظور از كوچك بودن مصحف ، نوشتن آن در ورقهاى كوچك است . همو از ابو حنيفه نقل مىكند كه خوش نداشت قرآن با خط ريز نوشته شود .
( 2 )
آيا قرآنها را زينت مىكردند ؟
ابن رشد در جامع البيان و التحصيل از ابن القاسم روايت كرده است كه مالك قرآنى بيرون آورد