جاهلان را از مستحبات مىشمارند و امر به معروف را حرام و نهى از منكر را از جملهء اوهام مىدانند ، اميد كه حضرت حق تعالى همگان را درد دين بخشد و قلم عفو بر جرايم ما و ايشان كشد .
[ فرار نصر سيّار و سپهسالارى قحطبة و فتح طوس ]
مؤلّف - رحمه اللّه و حشره مع من تولّاه - مىفرمايد : امّا چون ابو مسلم بر فرار نصر سيّار اطلاع يافت ، مسرعان به طلب او فرستاده ، ايشان هر چند شتافتند او را نيافتند ، در آن ايّام قحطبة بن شبيب كه ابو مسلم او را به نزد ابراهيم بن محمّد فرستاده بود از راه رسيد ، ابو مسلم او را سپهسالار گردانيد ، با چند تن از داعيان و لشكر بىكران به طرف طوس فرستاد تا آن شهر را با ساير ولايات مروانيان مسخّر نمايند ، و لشكرها به اطراف خراسان و خوارزم و ما وراء النّهر ارسال نموده تا تمام آن ولايات را مسخّر ساختند و در آن واقعات خلقى بىاندازه كشته و هم در آن روزها به سببى كه در كتب مبسوطه مسطور است ، مروان حمار دانست كه ابراهيم بن محمّد كه او را « ابراهيم امام » مىگفتند ابو مسلم را برانگيخته ، و اهل فتنه و غوغا دم از دوستى و متابعت او مىزنند ، جمعى را به خيمهاى فرستاد كه در آن وقت ابراهيم و برادران و خويشانش آنجا بودند ، تا او را گرفته به حرّان بردند ؛ پس مروان حمار او را در بند كشيد ، آنگاه برادران و خويشان ابراهيم از خيمه گريخته به كوفه رفتند و در خانهء ابو سلمهء خلّال پنهان شدند .
[ فتح جرجان ، رى ، اصبهان و قم ]
امّا چون قحطبه به طوس رسيد ، لشكرى را كه آنجا مجتمع شده بودند منهزم ساخت ، و آن لشكرى بود از شيبانيّه و اتباع جديع كه از متابعت ابو مسلم سرباز زده بودند ، و به سپاه پراكندهء نصر كه آنجا فراهم آمده بود پيوسته و در جنگ ابو مسلم با يكديگر متّفق شده بودند ، چون قحطبه از تسخير طوس فارغ گشت ، به جانب جرجان علم عزيمت افراشت ، نباتة بن حنظله با لشكرى آراسته از شهر بيرون آمده و فريقين در غرّهء ذى الحجّة ابواب قتال و جدال بر روى يكديگر مفتوح ساختند ؛ نباتة