به اسناد از ابى بصير كه : او گفت :
« قلت للصّادق جعفر بن محمّد عليهما السّلام : من آل محمّد ؟ قال عليه السّلام : ذرّيّته ، قلت : من أهل بيته ؟ قال عليه السّلام : الأئمّة من الأوصياء ، فقلت : من امّته ؟ قال عليه السّلام : المؤمنون الذين صدّقوا بما جاء من عند اللّه - عزّ و جلّ - المتمسّكون بالثّقلين الّذين امروا بالتمسّك بهما كتاب اللّه و عترته أهل بيته الذين أذهب اللّه عنهم الرجس و طهّرهم تطهيرا »
يعنى : « گفتم به حضرت صادق جعفر بن محمّد عليه السّلام كه كيستند آل محمّد ؟ گفت : ذرّيهء او ، گفتم : كيستند اهل بيت او ؟ فرمود كه : آن امامان كه اوصيايند ، پس گفتم : كيست امّت او ؟ فرمود كه : مؤمنان ، آن كسانى كه تصديق نمودهاند به آنچه آمده است از نزد اللّه تعالى ؛ و متمسّكند به ثقلين ، يعنى : به دو امر بزرگ ؛ و مأمورند به چنگ در زدن به آن دو امر بزرگ ، كه يكى كتاب خداست و ديگرى عترت پيغمبر ، يعنى : اهل بيت آن سرور ، كه برده است خداى تعالى از ايشان رجس را و پاك گردانيده است ايشان را پاك گردانيدنى » .
[ رويارويى با نصر سيار ]
مدّعاى آن بدبخت ( يعنى : ابو مسلم ) از پنهان داشتن مذهب ، آن بود كه بنى عبّاس از تعرّض بنى اميّه ايمن باشند ، امّا چون روز عيد رسيد ، ابو مسلم گفت : تا سليمان كثير بر خلاف بنى اميّه خطبه خواند ، آنگاه مردمان را طعام داد و به بيعت تكليف نمود ، در آن روز جمعى كثير از اهل مرو با او بيعت كردند ، اين خبر به نصر سيّار رسيد ، ليكن چون به جنگ جديع گرفتار بود ، پرواى ابو مسلم نداشت ؛ و بعد از خروج به هشت ماه چون معلوم ابو مسلم شد كه متابعان بنى عبّاس بعضى از بلاد خراسان و خوارزم را متصرّف شدهاند ، و نيز اكثر اهل بيعت از اطراف رسيده به او پيوستند ، در اوايل جمادى الاول « 1 » سنهء ثلاثين و مائه ، مكتوبى به نصر سيّار نوشت
هامش
( 1 ) . در نسخهء « انيس المؤمنين » جمادى الآخر ضبط گرديده ، ولى در نسخهء اصل « ابيات المختار » جمادى الاول ضبط شده است .