رسول گفت : سلوا بنا فلو أن احدكم حين يدعوا السموات و الأرضين ، فيقول لها آتينا طوعا فقالت السموات و الارض أتينا طائعين « 1 » . يعنى ما را به او وسيله سازيد كه اگر يكى از شما در وقت خواندن آسمانها و زمينها بگوئيد مر آنها را كه به نزد من آئيد خواهى نخواهى گويند آسمانها و زمينها كه اينك آمديم بطوع و رغبت .
صاحب حاويه گويد عجب كه ابليس با خبث حال گفت :
لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ إِلَّا عِبادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ *
( ص 48 ) به تحقيق كه بفريبم ايشان را همه مگر بندگان مخلص تو را . يعنى با مخلصان كارى ندارم مگر معاويه با فاسقان صلح كرد و صلحا و اوصياى رسول را ايذاء كرد .
حاكم مفسر گويد در كتاب كشاف عن ابى امامة : ان المراد بقوله تعالى :
فَأَمَّا الَّذِينَ اسْوَدَّتْ وُجُوهُهُمْ أَ كَفَرْتُمْ بَعْدَ إِيمانِكُمْ
( آل عمران 106 ) معاوية و جنوده « 2 » . آيا آنان كه سياه شد رويهاى ايشان گويند آيا كافر شديد شما بعد از ايمان شما گفتند مراد از اين سياه رويان معاويه و لشكر اوست .
و مذهب اهل اصول آن است كه در جواب اهل كتاب بودن رخصت است و در جوار اهل بغى بودن روا نيست و گفتند لعنت بر او و هر كه بر او بيعت كرد و مدد و نصرت او نمود اوكد و الزم است از لعنت كفار زيرا كه شبهه در صورت كفار مرتفع است و در اين صورت حصول شبهه پس اظهار لعنت واجبست تا عالميان را معلوم شود كه ايشان ملعونانند .
رسول صلّى اللّه عليه و آله فرمود : من ليس له صدقة فليلعن اليهود « 3 » . هر كه را صدقه نباشد بايد كه لعنت كند يهود را پس لعنت ايشان افضل صدقات باشد .
قاضى القضاة در كتاب احكام البغاة آورد كه چنان كه دلا احكام كفار وثوق بر فعل رسول است در احكام بغاة وثوق بر حكم و فعل على عليه السّلام است براى آنكه او بر حق بود « لان الرسول قال فيه ان عليا مع الحق و الحق مع على يدور كما دار لا يفترقان حتى يرد الحوض » .
در رسالهء حاويه آمد كه « كلمات » فى قوله تعالى :
فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ
هامش
( 1 ) - بحار الانوار 18 / 83 به نقل از خصال شيخ صدوق با اندك اختلاف .
( 2 ) - كشاف 1 / 399 بدون ذكر نام معاويه . . . و فيه اهل هوى و بدع .
( 3 ) - سند اين روايت بدست نيامد .