نخواهد بود . اين است شب كه همگى را فرو گرفته - فاتّخذوه جملا . « 1 »
ياران وخويشان جمله بپاىخاستند كه ما پس از تو هستى نخواهيم وخداى ما را آن روز ننمايد . آنگاه روى جانب بنى عقيل كرد وگفت : رزيّت « 2 » مسلم شما را بس بود ، جانب مدينه رويد كه شما را جواز بود . جمله برادران وبرادرزادگان وپسران أو وپسران عبد اللّه جعفر وساير خويشاوند أو گفتند :
سبحان اللّه ! مردم چه گويند وما خود چه خواهيم گفت كه آقا ومولاي خويش بگذاشتيم وبر عموزادگان خويش غيرت نياورديم وآنها را با سيف وسنان « 3 » خويش يارى نداديم ؟ ! لا واللّه ، هرگز چنين كار نكنيم والبتة اين عار نخريم ودر خدمت ركاب تو جان ومال خويش ببازيم وبر آنچه خداى سبحانه خواهد رضا دهيم .
مسلم بن عوسجة برخاست وگفت : چگونه تو را بازگذاريم ودر اهمال حقوق تو خداى سبحانه را چه عذر بريم ؟ ! لا واللّه ، تا نيزهء خويش در سينههاى ايشان فرو نكنيم وتا قائمه « 4 » شمشير بر دست داريم ، شمشير زنيم « 5 » واگر با من سليحى بر حرب اين گروه نباشد كه بدان جنگ جويم ، سنگ بديشان دراندازم وتو را وانگذارم تا خداى تعالى بازداند كه در حقّ تو غيبت رسول را پاس داشتيم . وبه خداى سوگند اگر دانم كشته شوم وزنده گردم وسوخته شوم ، بدان حالت كه زنده باشم وخاكستر من بپراكنند واين كار هفتاد نوبت بر من آيد ، از تو جدايى نگزينم ، تا در ركاب تو جان ببازم « 6 » وچگونه جان نبازم كه دانم بيش از نوبتي كشته نشوم ؟
زهير بن القين برخاست وگفت : به خداى همىخواهم كشته شوم وبخيزم وكشته شوم وبخيزم وهمچنين تا هزاران نوبت وخداى سبحانه اين زيان از تو وخاندان تو
هامش
( 1 ) . الفتوح ، ص 897
( 2 ) . مصيبت ، عزا
( 3 ) . نيزه .
( 4 ) . دسته
( 5 ) . در نسخهء أصل « نزنيم » ودر نسخهء گلستان « نزنم » نوشته شده .
( 6 ) . در أصل به اشتباه « نبازم » كتابت شده .