آفتاب حقيقت از لابهلاى پردههاى جهل و افترا درخشيدن گرفت . مفسران عالى قدر ، « 1 » محدثان ارجدار غالبا در تمام قرون و اعصار اعتراف كردند كه آيهء فوق در « ليلة المبيت » دربارهء فداكارى على عليه السّلام نازل شده است . « 2 »
سخنى از ابن تيميه
احمد بن عبد الحليم حرانى حنبلى در زندان « مراكش » به سال 728 درگذشت . وى يكى از علماى اهل تسنن است كه ريشهء بسيارى از عقايد وهابىها از او سرچشمه مىگيرد . وى دربارهء پيامبر و امير مؤمنان و عموم خاندان وحى عقايد مخصوصى دارد و بيشتر عقايد خود را در كتاب منهاج السنه بيان كرده است . عقايد انحرافى وى سبب شده كه بسيارى از علماى معاصرش ، او را تكفير كرده و از وى تبرّى جويند كه شرح و بسط اين گونه مطالب از هدف ما بيرون است . وى در خصوص اين فضيلت سخنى دارد « 3 » كه با تصرف مختصرى از نظر شما مىگذرد . گاهى ديده مىشود كه برخى افراد
هامش
( 1 ) . ابن ابى الحديد ، شرح نهج البلاغه ، ج 13 ، ص 262 ، دربارهء اين فضيلت به شايستگى سخن گفته است .
( 2 ) . « سمرة بن جندب » ، از عناصر جنايت كار دوره حكومت آل اميه است . وى در تحريف حقايق به همان اندازه كه در بالا گفته شد ، اكتفا نكرد و بنا به نقل « ابن ابى الحديد » چيز ديگرى نيز بر آن افزود و گفت : آنچه در حق على نازل شده است اين آيه است :وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ يُشْهِدُ اللَّهَ عَلى ما فِي قَلْبِهِ وَ هُوَ أَلَدُّ الْخِصامِ« بقره ( 2 ) آيه 204 » ؛ برخى از مردم هستند كه گفتار آنها در زندگى اين جهان تو را فريب مىدهد و او خدا را بر آنچه كه در قلب او است گواه مىگيرد و او سرسختترين دشمنان است . يكى از جنايات اين مرد اين است كه وى در دورهء استاندارى زياد در عراق ، فرماندار بصره بود . او هشت هزار نفر از مسلمانان و علاقهمندان خاندان نبوت را كشت . وقتى زياد بن أبيه از او بازجويى به عمل آورد و گفت : به چه جرئت تو اين همه افراد را كشتى ، هيچ تصور نكردى كه شايد در ميان اينها بىگناه و بىجرمى وجود داشته باشد . سمره در پاسخ وى گفت لو قتلت مثلهم ما خشيت : من از كشتن بيش از اينها نيز باكى نداشتم . لكههاى ننگين اين مرد بيش از آن است كه در اين صفحات بگنجد ، اين خيره سر همان شخص است كه تقاضاى پيامبر را دربارهء مراعات همسايه رد كرد و پيامبر به او فرمود : انّك رجل مضار و لا ضرر و لا ضرار في الاسلام . براى توضيح بيشتر به كتب رجالى و تاريخى مراجعه بفرماييد .
( 3 ) . پيش از او ، جاحظ در كتاب العثمانية قسمتى از اين اعتراض را متذكر شده است . « ر . ك : ابن ابى الحديد ، شرح نهج البلاغه ، ج 13 ، ص 262 » .