تخطي إلى المحتوى الرئيسي

شرح كشف المراد ( فارسى ) — صفحة 484

مساهمون:

ص٤٨٤
نماز نمىخوانى ؟ مسلمان بايد نماز بخواند و . . . و اگر مىبيند كه مسلمانى اهل فسق و فجور و شراب و قمار و تعدى از حدود الهى است بر او اعتراض كرده و با نرمى و گاهى با پرخاشگرى بگويد : چرا شراب مىخورى ؟ چرا به ناموس مردم تعرض مىكنى ؟ تو حق ندارى اقدام به معصيت كنى و . . . 3 . مرحلهء عملى و بايد : اگر مراحل قبلى تأثير نكرد بر هر مسلمانى واجب است كه عملا اقدام كرده و ديگران را وادار كند به طاعات و جلوگيرى كند از معاصى و درگيرى انبيا با ظالمان و فاسقان روى همين اصل بوده است . البته در زمانى كه حكومت اسلامى است بايد اين مرحله از طريق حكومت انجام گيرد . تفصيل مطلب را بايد از جاى خود جستجو كرد .

موارد وجوب و استحباب امر به معروف و نهى از منكر

معروف دو قسم است : واجبات و مستحبات . منكر هم دو قسم است : محرمات و مكروهات . حال امر به معروف در واجبات واجب است و در مستحبات مستحب است و نيز نهى از منكرى كه جزء محرمات است واجب و نهى از منكرى كه آن منكر جزء مكروهات است مستحب است . بنابراين ، هر سخن جايى و هر نكته مقامى دارد .

آيا وجوب امر به معروف و نهى از منكر عقلى است يا شرعى ؟

در اين باره ميان متكلمين اختلاف است و روى هم رفته دو قول است : 1 . آقايان جبائيان از متكلمين معتزله و جناب شيخ طوسى از متكلمين اماميه طرفدار وجوب عقلى هستند . 2 . اشاعره از اهل سنّت و سيد مرتضى و خواجه طوسى و علّامه از متكلمين نامدار شيعه وجوب شرعى را اختيار كرده و در دو مرحله بحث كرده‌اند : يكم . مرحلهء اثباتى : در اين مرحله به ادله ثلاثه استدلال كرده‌اند براى وجوب شرعى : الف . اجماع : شيعه و سنى اجماع دارند بر وجوب امر به معروف و نهى از منكر .