خواهد آمد .
سوم . دانشمندان اماميه و اكثر علماى معتزله و اشاعره برآناند كه اصحاب الكبائر در قيامت اگر مشمول شفاعت نشوند و در دنيا هم توبه نكرده باشند وارد جهنم شده و مدتى هم عذاب خواهند شد ، ولى پس از آن از جهنم خارج و وارد بهشت مىگردند و در كتاب شريف كشف المراد دو دليل براى اين اقامه شده :
الف . شخص صاحب كبيره به خاطر ايمان ثواب دارد به دليل اين كه قرآن گفته :
فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ
و شكى نيست كه ايمان از بزرگترين كارهاى خير است ، پس براى ايمانش مستحق ثواب است . آنگاه براى معاصى كبيرهاش هم كه مستحق عقوبت مىگردد . حال يا اين است كه ثواب او بر عقابش مقدم مىگردد ؛ يعنى اول به بهشت مىرود تا ثواب ايمان را دريابد ، سپس به جهنم مىرود كه اين فرض باطل است بالاجماع ؛ زيرا قبلا گفتيم ثواب دائمى است پس ثوابى را كه در سايه ايمان طلبكار است دائمى بايد باشد پس اين احتمال باطل است و يا اين است كه اول به جهنم مىرود سپس به بهشت جاويدان و به نظر ما اين حق است و يا جمع بين هر دو مىشود ؛ يعنى هم در آن واحد متنعم در بهشت بوده و هم در جهنم معذب مىشود كه اين هم از محالات است . فتعين احتمال ثانى و هو المطلوب .
ب . اگر مرتكب كبيره در جهنم مخلد باشد لازم مىآيد كه انسانى كه عمرى خداى را پرستيده و واجبات را انجام داده و از محرمات گريخته ، ولى در آخر عمر يك كبيرهاى از او سر زده بعد هم با ايمان از دنيا رفته چنين كسى همانند مشركى باشد كه از اول تا آخر عمر با شرك زيسته و با شرك مرده و هر دو در جهنم مخلد باشند و اين محال است ؛ چون وجدانا قبيح است و خداى حكيم كار قبيح نمىكند .
دلايل وعيديه : اينها به دو دسته دليل تمسك كردهاند :
دليل نقلى : در قرآن آياتى داريم كه ظهور دارند در اين كه اصحاب الكبائر در جهنم مخلدند از قبيل اين آيه :
وَ مَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَتَعَدَّ حُدُودَهُ يُدْخِلْهُ ناراً خالِداً فِيها ؛
يعنى هر انسانى كه خدا و رسول را نافرمانى كند و از حدود الهى تجاوز نمايد خداوند او را وارد جهنم خواهد ساخت درحالىكه براى هميشه در جهنم خواهد