على بعض المراد باشد و ديگران هم مقصود به آيه باشند ؛ زيرا در آيه اوصافى ذكر شده كه تعميم ندارد ؛ پس احتمال اول معين مىشود كه مراد اين است كه على عليه السّلام كل المراد به آيه است .
3 . شأن نزول آيه دليل بر اين است كه مراد على عليه السّلام است ؛ زيرا مفسران اجماع كردهاند بر اين كه مراد حضرت على عليه السّلام است كه وقتى در حال ركوع انگشترى را به سائل داد اين آيه در حق او نازل شد و در اين امر ميان مفسرين اختلافى نيست .
بنابراين ، منحصرا ولى و سرپرست شما خداوند و رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و سلّم و على عليه السّلام هستند نه ديگران .
دليل چهارم : دليل ديگر بر امامت بلافصل على عليه السّلام حديث شريف و متواتر غدير خم است : شيعه و سنى در حد تواتر نقل كردهاند كه در روز هيجدهم ذى حجه ، وقتى حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله و سلّم از حجة الوداع برمىگشت ، به چهار راهى به نام غدير خم رسيد كه محل جدايى نقاط مختلف بود . در آنجا به بود كه اين آيه نازل شد :
يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ ؛
« 1 »
اى پيامبر ، آنچه از جانب پروردگارت به سوى تو نازل شده ، ابلاغ كن ؛ و اگر نكنى پيامش را نرساندهاى . و خدا تو را از [ گزند ] مردم نگاه مىدارد .
پيامبر فرمان داد همه توقف كنند و آنها كه از جلو رفتهاند بازگردند و آنها كه عقب ماندهاند برسند . سپس فرمان داد منبرى از جهاز شتران بسازند . وقتى كه زمينه فراهم شد ، به هنگام ظهر بر بالاى منبر رفته و براى مردم خطبه خواند . آنگاه على عليه السّلام را طلبيده ، دست او را گرفت و بالا برد ، به گونهاى كه سفيدى زير بغل پيامبر و على عليهما السّلام نمايان شد . بعد فرمود :
ألست أولى بكم من أنفسكم ؟
آيا من اولى به تصرف نسبت به شما حتى از جان خودتان نيستم ( آيا من صاحب اختيار شما نيستم ) ؟
هامش
( 1 ) . سوره مائده ، آيه 67 .