يا به عنوان مثال امام حسين عليه السّلام در دعاى عرفه مىفرمايد :
لغيرك من الظّهور ما ليس لك حتّى يكون هو المظهر . . . عميت عين لا تراك عليها رقيبا .
و به راستى كه كور باد چشمى كه خداوند را بر خود دليل و هادى نمىبيند .
امام سجاد عليه السّلام - استاد مكتب مناجات - در دعاى گرانقدر ابى حمزهء ثمالى مىفرمايد :
بك عرفتك و أنت دللتنى عليك و دعوتنى إليك و لو لا أنت لم أدر ما أنت .
آفتاب آمد دليل آفتاب * گر دليلت بايد از وى رخ متاب
امام باقر عليه السّلام در جملهء كوتاهى مىفرمايد :
ما عرف اللّه من عصاه و أنشد ؛ « 1 »
كسى كه تن به گناه آلوده مىكند خدا را نشناخته است .
سپس حضرتش عليه السّلام دو بيت انشا فرمودند به اين بيان :
تعصى الإله و أنت تظهر حبّه * هذا لعمرك فى الفعال بديع
لو كان حبّك صادقا لأطعته * إنّ المحبّ لمن أحبّ مطيع
« به عمل نافرمانى خداى مىكنى ، ولى به زبان ابراز مىكنى كه او را دوست دارى ؟
سوگند به جان خودم كه اين شيوه بس تازه و شگفت است ! اگر راست مىگويى و دوستى تو حقيقى و صادقانه بود هر آينه اطاعت او مىكردى ؛ به راستى كه عاشق مطيع معشوق خويش است » .
3 . شناخت حقيقى خويشتن : آنها به خوبى بر گوهر گرانبهاى وجودى خويش آگاهاند و مىدانند كه خداوند چه موجودى آفريده و چه مقامات عاليهاى در انتظار اوست و لذا هرگز با اين شهوات نفسانى و تمايلات حيوانى و معاصى خو نمىگيرند ؛ بلكه زنجير هواها و هوسها را پاره كرده و در عالم عقل زندگى مىكنند .
امير المؤمنين عليه السّلام در شعرى زيبا مىفرمايد :
هامش
( 1 ) . بحار الأنوار ، ج 75 ، ص 174 .