سوم . اگر از پيامبران گناهى سر زند لازم مىآيد كه بر ديگران انكار كردن و اعتراض واجب باشد ؛ زيرا دلايل نهى از منكر عموميت داشته و هركسى را حتى پيامبران را شامل است و نهى از منكر موجب ايذاء آنان است ، چون گاهى مستلزم اجرا حد و گاهى مستلزم كتككارى و گاهى مستلزم پرخاش كردن و ريختن آبروى شخص است و ايذاء النبى حرام پس نهى از منكر نسبت به نبى حرام است پس صدور معصيت از پيامبر حرام است .
بحث دوم : در باب امامت خواهد آمد ، چون نظير همين بحث در رابطه با ائمه عليهم السّلام نيز مطرح است و لذا در اينجا مطرح نمىكنيم .
ساير ويژگىهاى پيامبران
از ديگر ويژگىهاى انبيا عليهم السّلام كمال عقل است . پيامبران داراى خصوصيتهاى ديگرى نظير زيركى و ذكاوت ، فطن بودن و تيزبينى ، قوت رأى نداشتن سهو و نسيان نيز هستند . خصلت ديگر انبيا اين است كه از چيزى كه انسانها را از وى متنفرند ، منزه و به دور هستند ، از قبيل دنائت و پستى پدران ، بدنامى مادران ، خشن بودن ، سختگير بودن ، مبتلا بودن به مرض خارش بدن ، مرض جذام ، پيسى ، كورى ، كرى ، لالى ، گنگى و . . . . ويژگى ديگر آن است كه از كارهايى كه نشانه سبكسرى است از قبيل خوردن در هنگام راه رفتن ، همنشينى با اراذل و اوباش و خلاصه از هرآنچه خلاف مروت است پرهيز داشتند .
توضيح مطلب : ترديدى نيست در اينكه دلهاى انسانها پيوسته به سمت انسان كامل گرايش دارد ، انسانى كه از هر لحاظ كاملتر باشد و از افرادى كه از جهتى از جهات نقص دارند گريزان است . هدف از بعثت انبيا عليهم السّلام اين است كه مردم به سوى آنان جذب شده و سخنان آنان را با جان و دل قبول كنند و دور آنها را بگيرند و اگر انبيا از يكى از جهات مذكور مبتلا به عيب و نقصى باشند مردم از آنان متنفر و فرارى بوده و به سخنان آنان گوش نمىدهند و در نتيجه نقض غرض حاصل مىشود . پس براى رسيدن به هدف از بعثت بايد انبيا عليهم السّلام از هر عيب و نقصى منزه باشند .