لحظه هم به خدا كافر نمىشوند و ديگرى كذب است كه انبيا ندارند .
5 . متكلمين اماميه معتقدند كه انبيا عليهم السّلام از همهء گناهان صغيره و كبيره در هر حالى از حالات چه در حال سهو و يا عمد منزه و مبرا و معصوماند و براى اثبات اين مدعا سه دليل آوردهاند :
يكم . همه مىدانيم كه اگر فردى در جامعه سوء سابقه پيدا كرد حتى براى يك مرتبه اعتماد مردم از او سلب شده و ديگر حاضر نمىشوند به او رأى دهند ، زمام امر جامعه را به او بسپارند و به سخنان او گوش فرا دهند و پيوسته آن سوء سابقه را پيش مىكشند اين مطلب در امور اقتصادى هست ، در امور سياسى هست و . . . حتى اگر تعمد هم نداشته باشد ، ولى در يك سياست و برنامهريزى اشتباه كند باز هم اعتماد مردم از او سلب مىگردد .
در مورد رجل دينى هم كوچكترين گناه و نافرمانى خدا يك سوء سابقه بزرگ محسوب مىشود و اگر انبيا يكبار هم در مدت عمر دست به گناه بيالايند و يا حتى اگر احتمال بدهيم كه انبيا كاذب و يا عاصى باشند كافى است كه اعتماد ما از آنها سلب شود . چون هر امر و يا نهيى را كه از طرف خدا به ما ابلاغ كند ما مىگوييم : شايد دروغ مىگويد و نيز هر عملى را كه انجام دهد ما مىگوييم : شايد مبغوض مولا را انجام مىدهد در نتيجه از وى متابعت نمىكنيم و اگر متابعت نكرديم نقض غرض پيش مىآيد و نقض غرض قبيح است و فعل قبيح از مولاى حكيم صادر نمىشود و لذا براى رسيدن به هدف از بعثت انبيا بايد آنان معصوم باشند .
دوم . اگر از انبيا عليهم السّلام معصيتى صادر شود از دو حال خارج نيست :
الف . يا اين است كه باز هم متابعت از آنها واجب است ؛
ب . و يا اين است كه ديگر متابعت از آنها لازم نيست و ضد آن واجب است .
و هر دو احتمال تالى فاسد دارد اما احتمال اول مستلزم اذن در معصيت است و آن قبيح است و از مولاى حكيم صادر نمىشود و اما احتمال دوم مستلزم عبث بودن بعثت است و كار عبث هم قبيح است و از مولاى حكيم صادر نمىشود . پس به ناچار بايد بگوييم : از انبيا عليهم السّلام معصيتى سر نمىزند .
شرح كشف المراد ( فارسى ) — صفحة 294
مساهمون: العلامة الحلي
ص٢٩٤