تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — صفحة 44
الفصل الثامن : فى العارية : ( 20 - كتاب عاريه : ) قال اللَّه تعالى : تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوى « مائده / 2 » . بيستمين كتاب فقهى مورد بحث در تبصره كتاب عاريه است . معناى لغوى عاريه : كلمه عاريّه ممكن است به تشديد يا باشد و ممكن است به تخفيف و در هر دو صورت ياء آن نسبت است و هاء آخر هاء سكت است و منسوب به عار است بدين سبب كه طلب و درخواست آن عار و ننگ و مايهء خجالت است و انسان عارش مىآيد و سختش هست كه چنين اقدامى بكند و احتمالات ديگرى هم در معناى آن هست از جمله اين از باب تعاور به معناى تداول باشد چون اين مال دست بدست مىشود . معناى اصطلاحى آن : عاريه عبارتست از قراردادى كه نتيجهاش تسليط مالك است مر شخص عاريهدهنده را بر عينى از اعيان مالش به منظور انتفاع و استفاده طرف از اين عين كه در اجاره همچنين است ولى با اين تفاوت كه در اجاره اين تسليط على وجه العوض است كه اجرت هم مىگيرد ولى در عاريه على وجه التبرّع است يعنى مجّاناً به او مىدهد و از اين حيث شبيه هبهء بلا عوض است با اين تفاوت كه در هبه خود عين مال را به شخص متّهب تمليك مىكند و به تبع آن انتفاعات هم مال او مىشود ولى در عاريه عين مال در ملك مالك مىماند و تنها طرف حق انتفاع دارد و مالك را معير و عمل را اعاره و گيرندهء مال را مستعير و خود مال را عاريه مىنامند پس كلمهء عاريّهء هم اسم مصدر است . قانون كلّى : اموالى كه انسان از آنها انتفاع مىبرد دو گونه هستند :