و يجب حفظها بمجرى العادة و لو عين المالك حرزاً تعيّن فلو خالف ضمن الّا مع الخوف و يجب على الودعى علف الدابة و سقيها و يرجع به الى المالك و يضمن المستودع مع التفريط لا بدونه و لا يزول الّا بالرّد الى المالك
شرح
2 - پس از قرارداد وديعه و سپردن مال به ودعى بر او واجب است كه وديعه را حفظ و نگهدارى كند بر حسب مقتضاى عادت و آن را در جايگاه امن و مستحكمى نگهدارى كند و هر مالى مكان خاص به خود را دارد مثلًا اگر اشرافى و طلا و نقره و ساير جواهرات باشد يا پارچههاى قيمتى بايد آنها را در صندوقى كه مقفّل باشد حفظ كند و اگر چهار پا است بايد آن را در اصطبل در بسته نگهدارى كند و خلاصه هر چيزى را بايد در جائى قرار دهد كه عرفاً اگر هم تلف شود او را مقصّر و خائن و متلف و تفريطكننده نشمارند .
3 - اگر مالك جاى خاصى را براى حفظ مال به ودعى پيشنهاد نداد كه اختيار دست ودعى است و هر جا را مناسب بداند در همانجا حفظ مىكند ولى اگر مودّع نقطه معيّنى و محفظهء خاصى را با حدودى در متن عقد تصريح كند بايد ودعى مال را در همانجا حفظ كند و اگر مخالفت شرط كند و مال تلف شود ضامن است مگر عند الخوف و الخطر .
4 - اگر مال وديعه از چهار پايان است نظير اسب قيمتى و . . . بايد مدتى كه نزد ودعى است او را آب و علف هم بدهد ولى لازم نيست مجانى بدهد بلكه مىتواند قيمت آنها را از مالك مال بستاند .
5 - شخص مستودع يا امانتدار امين است و انسان امين شرعاً اگر افراط يا تفريط كند و سبب تلف يا سرقت مال شود ضامن است و گرنه ضامن نيست .
6 - تا زمانى كه ودعى مال را به مالك اصلى بر نگرداند و يا مالك او را برىء الذّمة نسازد همچنان ذمّهء او مشغول است و حاكم او را مجبور مىسازد به ردّ مال و يا اگر اتلاف كرده به ردّ عوض .