تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — صفحة 378
الفصل الرابع في المدعي : و لا بد ان يكون مكلّفاً مدّعياً لنفسه او لمن له الولاية عنه ما يصح تملكه و له انتزاع العين . فصل چهارم : مدعى چهارمين فصل كتاب قضا پيرامون شرائط و احكام مدعى است : قبل از هر چيز معناى كلمهء مدّعى بر حسب عرف واضح است ولى در عين حال گاهى حقيقت مشتبه شده و انسان نمىداند كداميك از طرفين دعوا منكر و كدام مدعى است ؟ لذا فقها در مقام تعريف برآمده . و بعضى گفتهاند : مدعى كسى است كه اگر ترك دعوا كند او را رها مىكنند و قاضى به احضار وى فرمان نمىدهد و بعضى گويند : مدّعى كسى است كه خواهان تغيير وضع موجود است زيرا كه وضع موجود را در حق خود ظلم مىپندارد . و مشهور گويند : مدعى كسى است كه قولش مخالف اصل باشد و يا كسى است كه قولش مخالف ظاهر باشد و در تمام اينها ضدّ معناى مدعى براى منكر ثابت است و البته اين بحثها را بايد در كتب تفصيلى دنبال كرد . شرائط مدّعى : اگر مدّعى داراى شروط ذيل بود ادعاى او پذيرفته مىشود و ترتيب اثر مىدهد . 1 - مكلف يعنى عاقل و بالغ باشد پس از صغير و مجنون مقبول نيست . 2 - يا براى خود ادعا كند و ادعا براى فرد ثالث فضولتاً مسموع نيست و يا براى كسانى كه او بر آنها ولايت دارد ادّعا كند مانند ولى صغير يا مجنون و يا براى موكّل خويش ادعا كند اگر در اين امر وكيل باشد . 3 - بايد ادّعا نسبت به مالى باشد كه تملّك آن شرعاً صحيح است و قابليّت