تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — صفحة 375
الفصل الثالث في الاستحلاف : و لا يجوز به غير اسماء اللَّه تعالى و لو كان احلاف الذي بدينه اردع جاز و يستحب الوعظ و التخويف و التغليظ في نصاب القطع فما زاد بالقول و المكان و الزمان و يكفي و اللَّه ما له قبلى فصل سوّم در استحلاف در اين فصل پيرامون كيفيت قسم دادن منكر بحث مىشود : 1 - بايد سوگند به اسمى از اسماء مختصهء الهى باشد كه در كتاب يمين گفته آمد . 2 - اگر حاكم شرع مصلحت ببيند كه كافر ذمى را به مقدسات مرام خودش قسم بدهد در اثر اينكه وى به مقدسات دينش احترام قائل است و به آسانى قسم نمىخورد چنين چيزى جايز است . 3 - مستحب است قاضى پيش از قسم دادن منكر و يا در صورت نكول قبل از قسم دادن مدّعى آنها را موعظه كند و پند و اندر دهد و آنان را از خشم و غضب الهى در برابر قسم دروغين بر حذر دارد و بترساند . 4 - هرگاه قسم براى دينى باشد كه بيش از ربع دينار ارزش دارد مستحب است در آن تغليظ كنند يعنى سختگيرى كنند از لحاظ زمان - مكان - گفتار يعنى مثلًا در روز جمعه يا عيد يا ماه رمضان كه زمانهاى مقدس و محترمترى هستند قسم دهد يا در مسجد و يا حرم و مشاهد مشرفه كه امكنهء مقدسهاى هستند آنان را سوگند دهد و يا از لحاظ قول او را به خداوند با صفات قهر و غلبه او قسم دهند تا اگر در حقيقت قسم دروغ مىخواهد بخورد از شرافت زمان - مكان ، صفات قهر خدا بترسد و دروغ نگويد . امّا اينها واجب نيست بلكه حدّ واجب اينست كه بگويد : و اللَّه فلانى از من