الحاضرة و النوافل ما لم تدخل الفريضة ، الثانية : يكره ابتداء النوافل عند طلوع الشمس و عند غروبها و عند قيامها نصف النهار الى ان تزول الا في يوم الجمعة .
شرح
باشد و چه قضائى مگر اينكه وقت نماز ادائى تنگ شود كه در آن صورت معينا بايد همان فريضه را انجام داد .
بنابراين اوّل وقت ظهرين كه وقت وسيع است شخص اگر نماز واجب قضائى دارد مىتواند اوّل آن را بجا آورد .
و امّا نوافل : تا زمانى كه وقت فريضهء بعدى داخل نشده قابل اتيان است به صورت ادا يا قضا و همينكه وقت فريضه داخل شد حق اشتغال به نافله ندارد و اگر بخواند باطل خواهد بود .
2 - نوافل در يك تقسيم دو قسم مىشوند :
الف : ذات السبب يعنى نمازهاى مستحبى كه داراى سبب خاصى بوده و بدنبال آن بر مكلّف انجامشان مستحب است مثل نماز زيارت كه مسبب از زيارت است و . . .
ب : مبتدئه يعنى نمازهائى كه انسان آنها را احداث مىكند تبرعا و بدون سبب خاص بلكه صرفا از باب اينكه : الصلاة قربان كل تقى و خير موضوع ، انجام مىدهد حال نوافل ذات السبب وقت خاصى ندارد بلكه هر موقع سبب آن محقق شود مستحب مىشوند ولى نوافل مبتدئه در چند مورد كراهت دارد :
الف - در هنگام طلوع و غروب خورشيد .
ب - در هنگام قيام شمس در وسط آسمان و بر روى دائره نصف النهار فرضى و اين كراهت امتداد دارد تا زمان زوال شمس از آن دائره ، البته از اين حكم به كراهت روز جمعه مستثنا است [ چون دو ركعت نافله جمعه در همان وقت معين مستحب است ] .