دارند ، [ قوم خود را از [ 1 ] ] بنى هاشم و بنى المطّلب [ 2 ] بر خود خواند و احوال با ايشان بگفت و ايشان را تحريض كرد تا با پيغمبر ، عليه السّلام ، باشند و نصرت وى دهند ، و اگر قريش جنگ كنند با وى ، ايشان نيز جنگ كنند با قريش .
قوم وى [ 3 ] گفتند : سمعا و طاعة ، هر چه تو ما را فرمائى آن كنيم . پس [ چون [ 4 ] ] قوم سخن وى شنيده بودند و إجابت كرده بودند بدانكه نصرت محمّد دهند و در خصمى قريش مداهنه نكنند ، ابو طالب [ 5 ] در مدح ايشان و فضل سيّد ، عليه الصّلاة و السّلام ، اين چند بيت بگفت :
شعر
إذا اجتمعت يوما قريش لمفخر * فعبد مناف سرّها و صميمها
و إن حصّلت أشراف عبد [ 6 ] منافها * ففى هاشم أشرافها و قديمها
و إن [ 7 ] فخرت يوما فإنّ محمّدا * هو المصطفى من سرّها و كريمها
تداعت قريش غثّها و سمينها * علينا فلم تظفر و طاشت حلومها
هامش
[ ( 1 - ) ] از ساير نسخ نقل شد .
[ ( 2 - ) ] در اصل و ساير نسخ فارسى بخلاف متن عربى ج 1 ص 287 : عبد المطلب .
[ ( 3 - ) ] روا : قوم او را .
[ ( 4 - ) ] از ساير نسخ نقل شد .
[ ( 5 - ) ] در اصل : و ابو طالب .
[ ( 6 - ) ] در اصل و روا و ايا و پا : آل منافها .
[ ( 7 - ) ] از اينجا ببعد از ط ساقط است .