او ( در فضائل ) از بهترين مردم بودند . آنانى نزد او بهتر از همه بودند كه بيش از همه در حق مسلمانان خيرخواهى داشتند و آنانى پيش او جايگاه مهمترى داشتند كه بهتر از همه در دلجويى و همراهى با اهل اسلام و تحمّل بارهاى سنگين ( و يارى رساندن به ) آنان كوشا بودند .
امام حسين عليه السّلام فرمود : « دربارهء نشست و برخاست رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله سؤال كردم » « 1 » . پدرم فرمود : نشست و برخاست او جز با ( ياد و ) ذكر خدا نبود ، براى خود در مجالس جاى ويژهاى ( كه نشانهء تشخيص و برترى باشد ) قرار نمىداد و ديگران را هم از اين كار نهى مىفرمود .
هرگاه به مردمى ( كه پيش از او به مجلس آمده بودند ) وارد مىشد در همانجايى مىنشست كه ( ذيل مجلس بود و ) مجلس به آن پايان مىپذيرفت و ديگران را نيز به اين كار فرمان مىداد . به هر يك از همنشينان به اندازه و در خور او ، توجّه مىنمود ( و نگاه برابر مىكرد ) ، هر يك از همنشينانش ديگرى را نزد رسول خدا گرامىتر از خود نمىديد ، هر كس با او همنشين مىشد حضرت صلّى اللّه عليه و آله آن قدر تحملش مىنمود تا او خود منصرف شود و برخيزد هر كس حاجتى از او مىطلبيد بر نمىگشت مگر با حاجت روا شده يا ( با روحى آرامش يافته و آسوده از ) گفتار نرم ( و مهرآميز او ) ، سايهء اخلاق خوش او ( در برخوردها ) همه را فرا گرفته بود ، و او براى ، آنان ( در دلسوزى و خيرخواه بودن همچون ) پدر بود و همهء مردم ( از عرب و عجم و سياه و سفيد ) پيش او در آفرينش ( و شئون آفرينش ) برابر مىنمودند ( و هيچيك را جز به تقوا امتيازى نبود ) مجلس او مجلس بردبارى ، حيا ، راستگويى و درستكردارى بود ، در محضرش صداها بلند نمىشد ، و حرمتها هتك نمىگشت ، ( و عيبجوئى از كسى نمىشد ) ، و گناهان و لغزشها بر ملا نمىگشت ، همه با هم هماهنگ بودند و از روى تقوا با هم رفتار مىنمودند ، نسبت به هم فروتن بودند ، بزرگها را احترام مىكردند و به كوچكها شفقت مىورزيدند ، نيازمند را بر خود مقدّم مىداشتند و غريب را نگهدارى مىنمودند .
امام حسين عليه السّلام فرمود : پرسيدم : « روش او در برخورد با ( ديگران و ) همنشينان خود
هامش
( 1 ) فسألته عن مجلسه .