زيرا او فرمانروايى بخشنده و احسانگرى بزرگوار است و به ما تودههاى مسلمان ، اجازهء ورود در حوزهء خدمتگزارىاش و پيش افتادن در محضرش را مرحمت فرموده است .
بار دوم « حىّ على الصلاة » به اين معنا است كه : به سوى راز و نياز با پروردگار خود ، عرض نيازمنديهاى خود بر او بپاخيزيد و با كلام او به او توسّل جوييد و طلب شفاعت كنيد و ذكر خدا و قنوت و ركوع و سجود و فروتنى و افتادگى در پيشگاه او را زياد به جا آوريد و حوايج خود را به او عرضه داريد كه او به ما اهل اسلام در اين امور رخصت عطا فرموده است .
و امّا گفتار « حىّ على الفلاح » به اين معنى است كه : به سوى جاودانگى كه نابودى ندارد و رستگارى كه هلاكتى همراهش نيست رو آوريد . و به سوى آن زندگى ابدى برآييد كه با مرگ نياميزد و سعادتى كه پايان نپذيرد و سلطنتى كه زوال نگيرد و شادمانى كه با اندوه همراه نشود و انسى كه با هراس تنهايى نياميزد و نورى كه تاريكى نبيند و گشايشى كه تنگنايى ندارد و شادابى كه از پيوستگى نيفتد و بىنيازى كه نادارى نپذيرد و تندرستى كه با بيمارى جمع نشود و عزتى كه با ذلت نياميزد ، و توانمندى كه با سستى نجوشد .
و نيز شتاب گيريد به سوى بزرگوارى ، وه چه بزرگوارى شگرفى و هم به سوى شادمانى دنيا و عقبى و رستگارى آخرت و دنيا .
و در مرتبه دوم « حىّ على الفلاح » به اين منظور است كه : به سوى آن ( مقام بلند توحيدى ) كه شما را به آن فرا خواندم ، و به سوى آن آبرومندى پايدار و بخشايش ويژه و الا و نعمت بسيار عالى و كاميابى بزرگ و خوشبختى ابدى ، در پناه محمّد صلّى اللّه عليه و آله كه در جايگاه صدق ( و حقيقت ) در نزد فرمانروايى توانمند قرار دارد ، از هم سبقت گيريد .
و امّا گفتار « اللّه اكبر » اعلان مىدارد كه : خدا عالىتر و گرانقدرتر از آن است كه يكى از آفريدگانش بتواند به آن كرامتى كه او براى بندهء خود آماده ساخته ، پى ببرد . بندهاى كه دعوت او را پذيرفته ، از او فرمان مىبرد و مطيع واليان اوست و او را مىشناسد و مىپرستد و به او و يادش رو مىآورد و او را دوست مىدارد و به وى انس مىگيرد و آرامش مىيابد و اعتماد پيدا مىكند ، از او مىترسد و به او اميد و اشتياق دارد و خود را با
موسوعة كلمات الامام الحسين ( ع ) ( فرهنگ جامع سخنان امام حسين ع ) ( فارسي ) — صفحة 603
مساهمون: مجموعة مؤلفين
ص٦٠٣