خود مرا به دشمن نسپرده رهايم نمىكنيد . اگر بر بيعت خود بمانيد به رشد ( و كمال ) خود مىرسيد . اكنون من حسين بن على فرزند دخت رسول خدايم صلّى اللّه عليه و آله ، خودم با شمايم و خاندانم با خاندان شماست من الگوى براى شما هستم .
و اگر اين كار را نكرديد و پيمان شكسته دست از بيعت خود برداشتيد به جانم سوگند از شما اين رفتار ، ( تازه و ) ناشناخته نيست ، شما قبلا با پدر و برادر و پسر عمم مسلم نيز چنين كرديد ، گول خورده كسى است كه فريب شما را بخورد ، شما سعادت خود را نشناختيد و نصيب ايمانى خود را تباه ساختيد و ( هر كس پيمانشكنى كند تنها به زيان خود پيمان مىشكند ) « 1 » و خدا نيز از شما بىنياز خواهد بود . و السّلام » « 2 » .
عذيب هجانات
[ 326 ] - 151 - امام عليه السّلام از بيضه به عذيب كوچ كرد در حالى كه حرّ نيز با او همراه مىرفت . ناگاه چهار سواره را ديدند كه از كوفه مىآيند . آنان اسب نافع بن هلال را با خود يدك مىكشيدند . راهنماى ايشان - طرماح بن عدى - سوار بر اسب خود بود . و او اين اشعار را
هامش
( 1 )فَمَنْ نَكَثَ فَإِنَّما يَنْكُثُ عَلى نَفْسِهِفتح : 10 .
( 2 ) أيّها النّاس ؛ إنّ رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله قال :
من راى سلطانا جائرا مستحلّا لحرم اللّه ، ناكثا لعهد اللّه ، مخالفا لسنّة رسول اللّه يعمل فى عباد اللّه بالإثم و العدوان فلم يغيّر عليه بفعل و لا قول ، كان حقّا على اللّه أن يدخله مدخله ألا و إنّ هؤلاء قد لزموا طاعة الشّيطان ، و تركوا طاعة الرّحمن ، و اظهروا الفساد ، و عطّلوا الحدود ، و استأثروا بالفيء ، و أحلّوا حرام اللّه ، و حرّموا حلاله ، و أنا أحقّ من غيّر .
قد أتتني كتبكم ، و قدمت عليّ رسلكم ببيعتكم أنّكم لا تسلّموني و لا تخذلوني ، فان تممتم على بيعتكم تصيبوا رشدكم ، فأنا الحسين بن عليّ ، و ابن فاطمة بنت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله ، نفسي مع أنفسكم ، و أهلي مع أهليكم ، فلكم فيّ أسوة ، و إن لم تفعلوا و نقضتم عهدكم ، و خلعتم بيعتي من أعناقكم فلعمري ما هي لكم بنكر ، لقد فعلتموها بأبي و أخي و ابن عمّي مسلم ! و المغرور من اغترّ بكم ، فحظّكم أخطأتم ، و نصيبكم ضيّعتم و سيغني اللّه عنكم ، و السّلام عليكم و رحمة اللّه و بركاته .