عمر گفت : حسين جان ! ( راست مىگويى ) منبر پدر تو است نه منبر پدر من ، چه كسى اين را به تو آموخته است ؟ پدرت على بن ابى طالب ؟ ! حسين عليه السّلام فرمود : « اگر هم فرمان پدرم را برده باشم ، به جانم سوگند او هدايتكننده است و من ره يافته اويم . او از عصر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بر عهدهء همهء مردم ، بيعت ( و پيمان ولايت ) دارد . آن را جبرئيل از نزد خدا آورد و جز بىباوران به كتاب خدا آن را انكار نكنند .
مردم او را با دلهاى خود شناختند ولى با زبان انكار كردند ، واى بر آنان كه حق ما خاندان رسالت را انكار كنند . چگونه محمّد صلّى اللّه عليه و آله پيامبر خدا آنان را از شدّت خشم و عذاب دردناك ملاقات كند . » « 1 »
عمر گفت : حسين جان ! لعنت خدا باد هر كه حق پدر شما را منكر شود . ( اين ) مردم ( بودند كه ) ما را امير خود ساختند ، ما هم پذيرفتيم . چنانچه پدرت را حاكم كرده بودند ما نيز مىپذيرفتيم .
حسين عليه السّلام فرمود : « پسر خطاب ! پيش از اينكه تو أبو بكر را بر خود امير كنى تا او نيز تو را - بىهيچ حجّتى از پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله و بىهيچ رضايتى از آل محمّد صلّى اللّه عليه و آله - امير ( پس از خود ) كند ، كدام مردم تو را امير خود كردند ؟ ! آيا رضايت شما رضايت محمّد صلّى اللّه عليه و آله است ؟ ! و آيا رضايت آل محمّد صلّى اللّه عليه و آله خشم محمّد صلّى اللّه عليه و آله است ؟ ! آگاه باش اگر زبانى پابرجا در تصديق و كردارى كه مؤمنان يارىاش رسانند بود ( تو به اين آسانىها ) بر آل محمّد سلطه نمىيافتى كه به منبرشان برآيى و حاكم بر آنان شوى آن هم حكومت با كتابى كه در خاندان محمّد صلّى اللّه عليه و آله فرود آمده و تو از نكات ( بلند و ) سربسته و تأويل آن جز شنيدن به گوشها ، چيزى نشناسى ، نادرست و درستكار نزد تو برابر است ، پس خدا به آنگونه كه سزايى ، سزايت دهد
هامش
( 1 ) إن اطع أبى فيما أمرني فلعمري إنّه لهاد و أنا مهتد به ، و له في رقاب النّاس البيعة على عهد رسول اللّه ، نزل بها جبرئيل من عند اللّه تعالى لا ينكرها الّا جاحد بالكتاب ، قد عرفها النّاس بقلوبهم و أنكروها بألسنتهم و ويل للمنكرين حقّنا أهل البيت ، ما ذا يلقاهم به محمّد رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله من إدامة الغضب و شدّة العذاب ! !