امام حسين اصلًا بدون اجازه و رضايت خدا محال است [ شفاعت كند ، ] بعلاوه او كارش حساب دارد ، « وَ هُمْ يَعْلَمون » است ، « الّا مَنْ اذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِىَ لَهُ قَوْلًا » « 1 » است ، خود شفاعتش به اجازهء خداست ، در يك كلمهاى كه بخواهد شفاعت كند بايد اول برايش محرز باشد كه خدا رضايت مىدهد كه اين حرف را بزند « الّا مَنْ اذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ قالَ صَواباً » « 2 » يا « لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ الّا مَنْ اذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِىَ لَهُ قَوْلًا » ، [ اعتقاد او درست است . ] امام حسين آنجا خودش را به اين صورت مىبيند . خدا او را برانگيخته است ، همان طورى كه در دنيا خدا پيغمبران را برانگيخت براى اينكه مردم را هدايت كنند و نجات بدهند . مگر پيغمبران خودشان برانگيخته شدند ؟ در دنيا چگونه است ؟ آيا در دنيا اين پيغمبران بودند كه رفتند خدا را برانگيختند و وادار كردند كه خدايا بيا ما را بفرست براى هدايت اين مردم ، يا اين خدا بود كه پيغمبران را مبعوث كرد و فرستاد براى هدايت مردم و اينها وسيلهاى بودند كه خدا برانگيخت براى هدايت مردم ؟ در مغفرتِ آن عالم هم عيناً قضيه از اين قرار است . اين خداست كه شفعا را برمىانگيزاند و مأمورشان مىكند كه شما از من مغفرت بخواهيد براى چنين كسان تا من مغفرت خودم را شامل حال آنها كنم ، كه اين هم حسابى دارد كه مغفرت الهى جز از مجراى اشخاصى كه [ آن كسان ] به وسيلهء آنها هدايت شدهاند و جز از مجراى كمّلين كه باب خداوند هستند نيست ، ولى به هر حال اين خداست كه اينها را براى شفاعت برمىانگيزاند .
شفاعت از آنِ خداست
اين است كه قرآن مىگويد : «
قُلْ لِلَّهِ الشَّفاعَةُ جَمِيعاً »
« 3 » اصلًا شفاعت از آنِ خداست .
شما خيال مىكنى كه شما شفيع را براى شفاعت برمىانگيزانى ، آن خداست كه شفيع را براى شفاعت برانگيخته است . اگر او شفيع را برنيانگيزاند محال است [ او شفاعت كند ، ] كدام شفيع است كه جرأت شفاعت داشته باشد ، كدام شفيع است كه به خود اجازه بدهد يك كلمه بر خلاف رضاى خدا دربارهء كسى حرف بزند ؟ ! پس آن شفاعتى كه شفاعت مردود و شفاعت منفى است [ آن است كه براى شفيع استقلال
هامش
( 1 ) . طه / 109 .
( 2 ) . نبأ / 38 .
( 3 ) . زمر / 44 .