مجازات كنيد . مىفرمود : لابد اشتباه كرده . اين بود كه به نفع همه تصديق مىكرد ؛ يعنى پيغمبر به گونهاى عمل مىكرد كه نه آن مىرنجيد و نه اين . البته اين در غير موردى است كه يك شهادت شرعى عليه كسى قائم مىشد ، و يا معلوم بود كه كسى مىخواهد به ديگرى تهمت بزند و جاى حمل به صحت نيست . پيغمبر اكرم تا هر حدى كه ممكن بود حمل به صحت مىكرد ، و اين دستور اسلام است و ما هم غير از اين نبايد رفتار كنيم .
بيمارى موجود در ميان ما
ما وظيفه داريم كه دربارهء مسلمانها و برادران مؤمن خودمان تا هر حدى كه برايمان مقدور است حمل به صحت كنيم مگر آنجايى كه شرعاً اين راه بسته شده است . اين كار نقطهء مقابل آن بيمارى است كه الآن در ميان ما وجود دارد . اين دستور ميان ما هيچ اجرا نمىشود و هميشه ضدش اجرا مىشود . فرض كنيد افرادى مىآيند به ما و شما دربارهء فردى حرفى مىزنند ، مىگويند فلان فرد فلان فسق را مرتكب مىشود يا فلان انحراف عقيدهاى را پيدا كرده . ما از خود آن آدم مىپرسيم : دربارهء تو چنين حرفى مىزنند ، قضيه چيست ؟ يك وقت خودش اقرار مىكند ، مىگويد راست مىگويند . اگر اقرار كرد ديگر كار تمام شده ( اقرار العقلاء على انفسهم جايز ) . و يك وقت مىگويد : خير ، دروغ مىگويند ، من چنان فسقى را مرتكب نشدهام يا فلان انحراف عقيدهاى كه به من نسبت مىدهند ، اين جور نيست . كسى در كتابش يك چيزى نوشته . از خودش مىپرسند مقصود تو در اينجا چه بوده ؟ از خودش بايد توضيح خواست . اصلًا دستور اسلام اين است . و ما درست بر ضد دستور اسلام رفتار مىكنيم .
يك كسى يك كتاب مىنويسد . مثلًا از كتاب او بوى اين مىآيد كه در باب علم امام يك حرفى زده كه معنايش اين بوده كه امام حسين از شهادت خودش در كربلا بىخبر بوده است . ما چكار بايد بكنيم ؟ خود آن آقا را مىخواهيم . اصلًا وظيفهء اسلامى اين است . قبل از اينكه جار و جنجال راه بيندازيم و سروصدا بكنيم ، قبل از اينكه حرفى بزنيم ، بايد خود او را بخواهيم ، بگوييم ما از شما خواهش مىكنيم نظر خودتان را دربارهء اين مسئله توضيح بدهيد . او نظر خودش را مىگويد . يك وقت به طور صريح و قاطع مىگويد خير ، من اين مطلب را قبول ندارم . اگر سخنى گفت كه