اشتباه بيرون بياورد . شبى در عالم رؤيا ديدم صحنهء كربلاست و من هم در خدمت اباعبداللَّه آمدهام اعلام آمادگى مىكنم . خدمت حضرت رفتم ، سلام كردم ، گفتم : يابنَ رسولِ اللَّه ! من براى يارى شما آمدهام ، من آمدهام جزء اصحاب شما باشم . فرمود : به موقع به تو دستور مىدهيم . وقت نماز شد . ( ما در كتب مقتل خوانده بوديم كه سعيدبن عبداللَّه حنفى و افراد ديگرى آمدند خود را سپر اباعبداللَّه قرار دادند تا ايشان نماز بخواند . ) فرمود : ما مىخواهيم نماز بخوانيم . تو در اينجا بايست تا وقتى دشمن تيراندازى مىكند ، مانع از رسيدن تير دشمن شوى . گفتم : چشم ، مىايستم .
من جلوى حضرت ايستادم . حضرت مشغول نماز شدند . ديدم يك تير دارد به سرعت به طرف حضرت مىآيد . تا نزديك من شد ، بى اختيار خود را خم كردم .
ناگاه ديدم تير به بدن مقدس اباعبداللَّه اصابت كرد . در عالم رؤيا گفتم : اسْتَغْفِرُاللَّهَ رَبّى وَ اتوبُ الَيْه عجب كار بدى شد ! ديگر نمىگذارم . دفعهء دوم تيرى آمد . تا نزديك من شد ، خم شدم . باز به حضرت خورد ! دفعهء سوم و چهارم هم به همين صورت خود را خم كردم و تير به حضرت خورد . ناگهان نگاه كردم ديدم حضرت تبسّمى كرد و فرمود : ما رَأَيْتُ اصْحاباً ابَرَّ وَ اوْفى مِنْ اصْحابى « 1 » اصحابى بهتر و باوفاتر از اصحاب خودم پيدا نكردم . در خانهء خود نشسته و مرتب مىگوييد : « يا لَيْتَنا كُنّا مَعَكَ فَنَفوزَ فَوْزاً عَظيماً » اى كاش ما هم مىبوديم ، اى كاش ما هم به اين رستگارى نائل مىشديم . پاى عمل به ميان نيامده است تا معلوم شود كه در عمل هم اينچنين هستيد يا نه . اصحاب من مرد عمل بودند نه مرد حرف و زبان .
سخنم خود به خود به اينجا كشيده شد . تقريباً نزديك ظهر هم هست ، نزديك نماز اباعبداللَّه . در روز عاشورا بيشتر اصحاب قبل از ظهر شهيد شدند ، يعنى تا ظهر عاشورا هنوز عدهاى از اصحاب و همهء اهل بيت و وجود مقدس اباعبداللَّه در قيد حيات بودند . مرحلهء اول شهادت اصحاب در آن تيراندازى بود كه دو صف در مقابل يكديگر ايستادند . صف كوچك اباعبداللَّه با هفتاد و دو نفر بود ولى با يك روحيهء شجاعانه و پرحماسهء بىنظير . اباعبداللَّه حاضر نشد يك ذره قيافهء شكست به خود بگيرد . براى هفتاد و دو نفر ميمنه و ميسره و قلب قرارداد ، فرمانده قرارداد ، منظم و
هامش
( 1 ) روضة الواعظين ، ج 1 / ص 219 .