خودت ايجاد كن كه فقط دربارهء يك موضوع بينديشى . اگر توانستيم ؟ ! به ما و شما مىگويند نماز كه مىخوانى تمركز ذهن و حضور قلب داشته باش . لا صَلوةَ الّا بِحُضُورِ الْقَلْب نماز بدون حضور قلب قبول نيست ؛ صحيح است ، يعنى به تو نمىگويند چرا نماز نخواندى ، اما قبول نيست يعنى تو را به جايى نمىبرد ، خاصيتى براى تو ندارد . تا گفتيم اللَّه اكبر ، اگر فرض كنيد مغازهدار هستيم مثل اين است كه قفل درِ مغازهمان را باز كرديم ، حمد و سوره را مىخوانيم اما دلمان در مغازه است ، دلمان در اداره است ، دلمان در فلان مِلكمان است ، دلمان دنبال فلان شهوت است ، يك وقت متوجه مىشويم كه گفتيم السلام عليكم و رحمة اللَّه و بركاته . از بس هم زياد نماز خواندهايم قهراً عادت شده است ، اشتباه نمىكنيم ، بهطور خودكار از اللَّه اكبر تا السلام عليكم مىرويم و تمام مىكنيم بدون اينكه هيچ بفهميم ؛ و حال آنكه در نماز بايد حضور قلب و تمركز ذهن باشد . نگوييد نشدنى است . خير ، شدنى است ، خيلى هم شدنى است ، با عبوديت ( الْعُبودِيَّةُ جَوْهَرَةٌ كُنْهُهَا الرُّبوبِيَّةُ ) . اگر شما كوشش كنيد در راه عبوديت قدم برداريد واقعاً مىتوانيد نمازى بخوانيد كه اگر پنج دقيقه طول مىكشد در تمام اين پنج دقيقه فقط متوجه خدا باشيد ، ده دقيقه نماز مىخوانيد متوجه خدا باشيد ، اصلًا ذهنتان از غير خدا به هيچ چيزى منصرف نشود ؛ نيم ساعت ، يك ساعت [ به همين حال باشيد ، ] بعد مثل بعضى از اولياء اللَّه باشيد كه از اول شب تا صبح يكسره عبادت كنيد و ذهنتان به هيچ چيزى غير از خدا التفات پيدا نكند ، آنچنان غرق بشويد كه حتى اگر بيايند بيخ گوش شما داد و فرياد هم بكنند شما نشنويد و نفهميد و متوجه نشويد ، اينقدر ذهن شما متمركز بشود .
حضور قلب امام سجاد در حال نماز
امام سجاد مشغول عبادت بود . يكى از بچههاى امام از پشت بام افتاد دستش شكست . زنها ريختند داد و فرياد كردند كه دست بچه شكست ، برويم شكسته بند بياوريم . رفتند شكسته بند آوردند ، دست بچه را بستند . بچه گريه كرد ، زنها ناله كردند ، افراد ديگر داد و قال كردند ، تمام شد . قضيه گذشت . امام بعد از آنكه از عبادت فارغ شد آمد در حياط ، چشمش افتاد به بچهاش ، ديد دست او را بستهاند .
فرمود : چطور شده است ؟ گفتند : بچه از بام افتاد ، دستش شكست ، شكسته بند آورديم ، دست او را بستيم در وقتى كه شما مشغول نماز و عبادت بوديد . امام قسم