حديث را شافعى نيز در الرساله آورده و به آن استناد كرده است .
يكى از محدثين معروف قرن دوم هجرى از يكى از فقهاى معروف آن عصر مسألهاى پرسيد و او جواب داد . محدث پرسيد به چه دليل ؟ گفت به موجب فلان حديثى كه خودت از پيغمبر براى ما روايت كردهاى . مرد محدث پس از تأمل دريافت كه فقيه راست مىگويد و از آن حديث مىتوان حكم اين مسئله را استخراج و استنباط كرد . بار ديگر آن محدث مسئله ديگرى از آن فقيه پرسيد و فقيه جواب داد . پرسيد دليل تو چيست ؟ گفت فلان روايت كه باز تو خود براى ما روايت كردى .
محدث بار ديگر تأمل كرد و ديد فقيه راست مىگويد ، از آن روايت نيز مىتوان اين حكم را استفاده و استنتاج كرد . محدث رو كرد به فقيه و منصفانه گفت : انْتُم الْاطِبّاءُ وَ نَحْنُ الصَّيادِلَةُ « 1 » يعنى حقاً شما فقها و مجتهدان و اهل نظر پزشكان را مانيد و ما محدثان داروفروشان را .
اين داستان تاريخى مصداق حديث نبوى را روشن مىكند كه فرمود رُبَّ حامِلِ فِقْهٍ الى مَنْ هُوَ افْقَهُ مِنْهُ . .
ائمه اهل بيت عليهم السلام به پيروى از رسول اكرم مردم را متوجه تعمق و تدبر در آيات قرآنى مىنمودند و مكرر گوشزد مىكردند كه قرآن و سنت دو منبع پايان ناپذير مىباشند . حديثى از على عليه السلام در اين زمينه است كه همانطور كه استاد بزرگوار ما علامه طباطبائى مدّظلّه العالى در ذيل آيه 3 سوره آل عمران مىفرمايند از غرر احاديث است : از على عليه السلام پرسش شد : هَلْ عِنْدَكُمْ شَىْ ءٌ مِنَ الْوَحْىِ ؟ آيا به شما اهل بيت وحى نازل مىشود ؟ فرمود : لا وَالَّذى فَلَقَ الْحَبَّةَ وَ بَرَأَ النَّسْمَةَ نه قسم به آن كه دانه را شكافت و آدمى را آفريد الّا انْ يُعْطِىَ اللَّهُ عَبْداً فَهْماً فى كِتابِهِ مگر آنكه خداوند بندهاى را مورد عنايت قرار دهد و فهم قرآن نصيب او گردد . از اين جمله پيداست كه على عليه السلام علم جوشان و فراوان و حيرتانگيز خود را تنها از دولت قرآن و چشمه پرفيض قرآن دارد ؛ اين معنويت قرآن است كه از باطن و ملكوت بر دل پاك على سرازير شده است .
حضرت على بن موسى الرضا عليه آلاف التحيّة و الثّناء - كه در جوار مدفن مقدس آن حضرت اين كنگره برگزار مىگردد - نقل مىكنند كه از جد بزرگوارشان
هامش
( 1 ) عيون اخبار الرضا چاپ سنگى صفحه 239