قول ضحّاك و عطاست . » .
در تفسير صافى ذيل اين جمله يك عده روايات از ائمهء اطهار نقل مىكند كه ما بعد نقل خواهيم كرد .
در تفسير كشّاف مىگويد :
« زينت عبارت است از چيزهايى كه زن خود را بدانها مىآرايد از قبيل طلاآلات ، سرمه ، خضاب . زينتهاى آشكار از قبيل انگشتر ، حلقه ، سرمه و خضاب مانعى نيست كه آشكار بشود و اما زينتهاى پنهان از قبيل دست برنجن ، پاى برنجن ، بازوبند ، گردنبند ، تاج ، كمربند ، گوشواره بايد پوشانيده شود مگر از عدهاى كه در خود آيه استثنا شدهاند . » .
مىگويد :
« در آيه پوشانيدن خود زينتهاى باطنه مطرح شده است نه محلهاى آنها از بدن . اين به خاطر مبالغه در لزوم پوشانيدن آن قسمتهاى از بدن است از قبيل ذراع ، ساق پا ، بازو ، گردن ، سر ، سينه ، گوش . » .
آنگاه صاحب كشّاف پس از بحثى دربارهء موهاى عاريتى كه به موى زن وصل مىشود ، و بحث ديگرى دربارهء تعيين مواضع زينت ظاهره اين بحث را پيش مىكشد كه فلسفهء استثناى زينتهاى ظاهره از قبيل سرمه و خضاب و گلگونه و انگشتر و حلقه و مواضع آنها از قبيل چهره و دو دست چيست ؟ .
در جواب مىگويد :
« فلسفهاش اين است كه پوشانيدن اينها حَرَج است ، كار دشوارى است بر زن . زن چارهاى ندارد از اينكه با دو دستش اشياء را بردارد يا بگيرد و چهرهاش را بگشايد ، خصوصاً در مقام شهادت دادن و در محاكمات و در موقع ازدواج . چارهاى ندارد از اينكه در كوچهها راه برود و خواه ناخواه از ساق به پايينتر يعنى قدمهايش معلوم
مجموعه آثار شهيد مطهرى ( فارسي ) — صفحة 480
مساهمون: مرتضى مطهرى
ص٤٨٠