زينت .
در جملهء بعد مىفرمايد :
وَ لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا ما ظَهَرَ مِنْها
. كلمهء « زينت » در عربى از كلمهء « زيور » فارسى اعمّ است ، زيرا زيور به زينتهايى گفته مىشود كه از بدن جدا مىباشد مانند طلاآلات و جواهرات ولى كلمهء « زينت » هم به اين دسته گفته مىشود و هم به آرايشهايى كه به بدن متصل است نظير سرمه و خضاب .
مفاد اين دستور اين است كه زنان نبايد آرايش و زيور خود را آشكار سازند . سپس دو استثنا براى اين وظيفه ذكر شده است كه هر دو را مفصلًا مورد بحث قرار مىدهيم .
استثناى اول :
«
إِلَّا ما ظَهَرَ مِنْها
» يعنى جز زينتهايى كه آشكار است . از اين عبارت چنين استفاده مىشود كه زينتهاى زن دو نوع است . يك نوع زينتى است كه آشكار است . نوع ديگر زينتى است كه مخفى است مگر آنكه زن عمداً و قصداً بخواهد آن را آشكار كند .
پوشانيدن زينت نوع اول واجب نيست ، اما پوشانيدن زينتهاى نوع دوم واجب است .
اينجاست كه اين پرسش به صورت يك مشكل پيش مىآيد كه زينت آشكار كدام است و زينت نهان كدام ؟ .
دربارهء اين استثنا از قديم ترين زمانها از صحابه و تابعين و ائمهء طاهرين عليهم السلام سؤال مىشده و به آن جواب داده شده است . در تفسير مجمع البيان مىگويد :
« دربارهء اين استثنا سه قول است :
اول اينكه مراد از « زينت آشكار » جامههاست ( جامههاى رو ) و مراد از « زينت نهان » پاى برنجن « 1 » و گوشواره و دستبند است . اين قول از ابن مسعود صحابى معروف نقل شده است .
قول دوم اينكه مراد از زينت ظاهره سرمه و انگشتر و خضاب دست است ، يعنى زينتهايى كه در چهره و دو دست تا مچ واقع مىشود . اين ، قول ابن عباس است .
قول سوم اين است كه مراد از زينت آشكار ، خود چهره و دو دست تا مچ است . اين ،
هامش
( 1 ) . نوعى زينت نظير دستبند كه به مچ پا مىبستهاند