شويم ، و بعد هم با هشت پسر خود در راه مبارزه با يزيد خود را به كشتن داد . پس امام حسين در خشت خام مىديد آنچه را كه ديگران در آينه نمىديدند .
مقدمهء دوم اينكه فرق است بين خليفهاى كه شخصاً ناصالح است ولى امور را درست مىچرخاند و بين خليفهاى كه وجودش در حال حاضر عليه مصالح مسلمين است . لهذا على عليه السلام در وقتى كه بنا شد با عثمان بيعت شود فرمود : « لَقَدْ عَلِمْتُمْ انّى احَقُّ بِها مِنْ غَيْرى ، وَ وَ اللَّهِ لَاسَلِّمَنَّ ما سَلِمَتْ امورُ الْمُسْلِمينَ وَ لَمْ يَكُنْ فيها جَوْرٌ الّا عَلَىَّ خاصَّةً الِتماساً لِاجْرِ ذلِكَ وَ فَضْلِهِ وَ زُهْداً فيما تَنافَسْتُموهُ مِنْ زُخْرُفِهِ وَ زِبْرِجِهِ » « 1 » . در زمان امام حسين عمده اين بود كه مدار خلافت اسلامى تبديل به سلطنت جائرانه و ظالمانه و مترفانه و فاسقانهء عربى شده بود و نفاقها از پرده درافتاده بود و - همچنان كه قبلًا گفتيم - اگر امام حسين قيام نمىكرد ، خطرِ اين بود كه بساط اسلام از طرف مردم با انقلاب ممالك فتح شده برچيده شود .
علت شهادت امام حسين و علت ترغيب ائمّه عليهم السلام به اقامهء عزاى حسينى
با دو سؤال مواجه خواهيم شد و خوب است كه جواب اينها را قبلًا بدانيم كه هم خود ما روشن باشيم و هم از عهدهء جواب برآييم : يكى اينكه چرا امام حسين شهيد شد ؟ ديگر اينكه چرا ائمّهء دين دستور دادند كه عزاى امام حسين هميشه اقامه شود و در نتيجه ما وقتها و عمرها و پولها و نيروها و انرژيها هر سال در دو ماه محرم و صفر و بلكه در غير اين دو ماه صرف كنيم .
راجع به قسمت اول بايد بگوييم در اين زمينه خيلى حرفها گفته شده . دشمنان گفتهاند امام حسين قصد حكومت داشت و كشته شد ، هدف شخصى داشت و نرسيد .
دوستان نادان گفتهاند كشته شد كه گناهان امت بخشيده شود ؛ جنبهء آسمانى و خيالى به قضيه دادند ، آن را گفتند كه نصارى دربارهء مسيح گفته بودند . حقيقت همان است كه خود امام حسين فرمود در مواردى از قبيل : « ما خَرَجْتُ اشِراً وَ لا بَطِراً . . . » ، « أَ لا تَرَوْنَ انَّ
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبهء 72 [ و راستى كه شما خود مىدانيد كه من از ديگران به خلافت سزاوارترم ، و به خدا سوگند تا زمانى به مسالمت رفتار مىكنم كه امور مسلمين سالم بماند و تنها به شخص من ستم شود ، و اين كار را به جهت دريافت اجر و فضيلت آن و بىرغبتى در زينت و جلوهگريهاى آنچه شما در راه آن با يكديگر رقابت مىورزيد انجام مىدهم . ]