امام حسين كشته شد . يا مىگوييم چرا اميرالمؤمنين در ابتداى بعد از پيغمبر نجنگيد ؟ حداكثر اين بود كه كشته بشود ؛ بسيار خوب ، مثل امام حسين كشته مىشد .
همچنين چرا تسليم حكميت شد ؟ حداكثر اين بود كه كشته مىشد ؛ بسيار خوب ، مثل امام حسين كشته مىشد . آيا اين سخن درست است يا نه ؟ بعد هم مىآييم به زمان امام حسن و صلح امام حسن . ائمّهء ديگر هم كه تقريباً همهشان در حالى شبيه حال صلح امام حسن زندگى مىكردند . اين است كه مسأله تنها مسألهء صلح امام حسن و جنگ امام حسين نيست ؛ مسأله را بايد كلىتر بحث كرد . من قسمتهايى از « كتاب جهاد » فقه را براى شما مىخوانم تا يك كلياتى به دست آيد . بعد ، از اين كليات وارد جزئيات مىشويم .
موارد جهاد در فقه شيعه
مىدانيم كه در دين اسلام جهاد هست . جهاد در چند مورد است . يك مورد ، جهاد ابتدايى است ، يعنى جهاد بر مبناى اينكه اگر ديگران [ غيرمسلمان باشند و ] مخصوصاً اگر مشرك باشند ، اسلام اجازه مىدهد كه مسلمين ولو اينكه سابقهء عداوت و دشمنى هم با آنها نداشته باشند به آنها حمله كنند براى از بين بردن شرك .
شرط اين نوع جهاد اين است كه افراد مجاهد بايد بالغ و عاقل و آزاد باشند ، و انحصاراً بر مردها واجب است نه بر زنها . و در اين نوع جهاد است كه اذن امام يا منصوب خاص امام شرط است . از نظر فقه شيعه اين نوع جهاد جز در زمان حضور امام يا كسى كه شخصاً از ناحيهء امام منصوب شده باشد جايز نيست ؛ يعنى از نظر فقه شيعه الآن يك نفر حاكم شرعى هم مجاز نيست كه دست به اينچنين جنگ ابتدايى بزند .
مورد دوم جهاد آن جايى است كه حوزهء اسلام مورد حملهء دشمن قرار گرفته ؛ يعنى جنبهء دفاع دارد ، به اين معنا كه دشمن يا قصد دارد بر بلاد اسلامى استيلا پيدا كند و همه يا قسمتى از سرزمينهاى اسلامى را اشغال كند ، يا قصد استيلاى بر زمينها را ندارد ، قصد استيلاى بر افراد را دارد و مىخواهد بيايد يك عده افراد را اسير كند و ببرد ، يا حمله كرده و مىخواهد اموال مسلمين را به شكلى بربايد ( يا به شكل شبيخون زدن يا به شكلى كه امروز مىآيند منابع و معادن و غيره را مىبرند كه به زور مىخواهند بگيرند و ببرند ) و يا مىخواهد به حريم و حرم مسلمين ، به نواميس