امور زايد در وجودش تعبيه شده است و بايد آن زايدها و مضرها معدوم گردند . به عبارت ديگر ، اصلاح انسان در كاستى دادن به او نيست ، در تكميل و اضافه كردن به اوست . وظيفهاى كه خلقت بر عهدهء انسان قرار داده است در جهت مسير خلقت است ، يعنى در تكامل و افزايش است نه در كاستى و كاهش .
مبارزه با خودپرستى مبارزه با « محدوديت خود » است . اين خود بايد توسعه يابد . اين حصار كه به دور خود كشيده شده است - كه همه چيز ديگر غير از آنچه به او به عنوان يك شخص و يك فرد مربوط گردد آن را بيگانه و ناخود و خارج از خود مىبيند - بايد شكسته شود . شخصيت بايد توسعه يابد كه همهء انسانهاى ديگر را بلكه همهء جهان خلقت را در برگيرد . پس مبارزه با خودپرستى يعنى مبارزه با محدوديت خود . بنابراين خودپرستى جز محدوديت افكار و تمايلات چيزى نيست . عشق ، علاقه و تمايل انسان را به خارج از وجودش متوجه مىكند ؛ وجودش را توسعه داده و كانون هستىاش را عوض مىكند و به همين جهت عشق و محبت يك عامل بزرگ اخلاقى و تربيتى است ، مشروط به اينكه خوب هدايت شود و به طور صحيح مورد استفاده واقع گردد .
مجموعه آثار شهيد مطهرى ( فارسي ) — صفحة 249
مساهمون: مرتضى مطهرى
ص٢٤٩