پرهيز از خشونت در دعوت و تبليغ
دعوت نبايد توأم با خشونت باشد ، و به عبارت ديگر دعوت و تبليغ نمىتواند توأم با اكراه و اجبار باشد . مسألهاى است كه خيلى مىپرسند : آيا اساس دعوت اسلام بر زور و اجبار است ؟ يعنى ايمان اسلام اساسش بر اجبار است ؟ اين ، چيزى است كه كشيشهاى مسيحى در دنيا روى آن فوق العاده تبليغ كردهاند . اسم اسلام را گذاشتهاند « دين شمشير » يعنى دينى كه منحصراً از شمشير استفاده مىكند . شك ندارد كه اسلام دين شمشير هم هست و اين كمالى است در اسلام نه نقصى در اسلام ، ولى آنها كه مىگويند « اسلام دين شمشير » مىخواهند بگويند ابزارى كه اسلام در دعوت خودش به كار مىبرد شمشير است ، يعنى چنان كه قرآن مىگويد :
«
ادْعُ إِلى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ جادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ
. » « 1 »
آنها مىخواهند اينطور وانمود كنند كه دستور پيغمبر اسلام اين بوده : « ادْعُ بِالسَّيْف » . حالا كسى نيست بگويد پس چرا قرآن گفته است : «
ادْعُ إِلى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ جادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ
» و در عمل هم پيغمبر چنين بوده است ؟ يك نوع خَلط مبحثى مىكنند ، بعد مىگويند اسلام دين ادْعُ بِالسَّيْف است ، دعوت و تبليغ كن با شمشير . حتى در بعضى از كتابهايشان به پيغمبر اكرم اهانت مىكنند ، كاريكاتور مردى را مىكشند كه در يك دستش قرآن است و در دست ديگرش شمشير ، و بالاى سر افراد ايستاده كه يا بايد به اين قرآن ايمان بياورى و يا گردنت را مىزنم . كشيشها از اين كارها در دنيا زياد كردهاند .
مال خديجه و شمشير على عليه السلام
اين را هم به شما عرض كنم : گاهى خود ما مسلمانان حرفهايى مىزنيم كه نه با تاريخ منطبق است و نه با قرآن ، با حرفهاى دشمنها منطبق است ؛ يعنى حرفى را كه يك جنبهاش درست است به گونهاى تعبير مىكنيم كه اسلحه به دست دشمن
هامش
( 1 ) نحل / 125 .