تقدم دارد . اين جملهء بسيار زيباى عالى در نهج البلاغه است : « سَبَقَ الْاوْقاتَ كَوْنُهُ ، وَالْعَدَمَ وُجودُهُ » « 1 » يعنى او پيشى دارد حتى بر وقت و بر زمان با اينكه در طبيعت ملاك پيشى « زمان » است . او پيشى دارد بر هر چيزى حتى بر زمان . وجود او بر عدم پيشى دارد ؛ يعنى اشياء ديگر نوعى از انحاء عدم به نحوى از انحاء بر وجود آنها پيشى دارد ولى آن كه وجودش بر همه چيز و بر هر عدمى پيشى دارد و عدم در مرتبهء متأخر از وجود او قابل انتزاع است و در مرتبهء وجودش و در مرتبهء ماقبل وجودش عدم قابل انتزاع نيست ذات حق است .
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبهء 184 .