را طورى پيچاند كه طرف درك كند يا آنكه بهجاى زن بگويند « خانواده » . در شهرها زنان متقابلا از هم ديدار مىكنند و در آنگاه شوهر حق ندارد كه به خانهء خودش برود . هنگامى كه يك زن نزد دوستش مىرود آن دوست زنش به پيشبازش مىرود و چادر و قسمتى از جامههايش را برمىدارد ؛ با اينهمه اين رسم درميان كسانى كه از حيث خانواده برابر هستند رواج دارد . هنگامى كه آن ديدار شونده برترى دارد ناظرش بهجاى او اين كار را انجام مىدهد .
درميان چيزهائى كه خوب مىتواند تصور روشنى از وضع زنان به ما بدهد مراسم و تشريفات زناشوئى بىشك در رديف اول جاى دارد . دربارهء اين موضوع چندگونه خصوصيت هست كه به كردها و ايرانيها منطبق مىشود « 1 » .
وقتى كه مردى بخواهد به فرزندش ، به خواهرزاده يا برادرزادهاش ، به كسى كه او قيمّش مىباشد زن بدهد او چندين زن را به خواستگارى مىفرستد .
ايشان بنوبهء خود بايد كه تصوير درستى از او به ذهن خود بسپارند . گاهى آنها براى آسانى ، كار را طورى جور مىكنند كه آن مرد درخواستكننده بتواند از بام خانهء همسايه نگاه دزدكى به همسر آيندهء خود بيندازد .
هنگامى كه هردو خانواده براى اين خواستگارى همراه بودند قرار مىگذارند كه مراسم نامزدى كه گاهى چندين سال طول مىكشد تا به عروسى برسد انجام گيرد . اين نامزدى را حتى مىشود از زمان كودكى انجام داد . براى تكميل نامزدى بايد كه مرد يك انگشتر ، يك سكه ، يك دستمال قلابدوزى كه براى اين كار درست شده است براى زن بفرستد « 2 » . اين پيمان مقدس است ولى گاهگاهى
هامش
( 1 ) - دربارهء انواع زناشوئىهاى كرايهاى ( متعه يا كابين ) و خريدارى ، به سفرنامهء شاردن ، جلد دوم ، صفحهء 217 ، جلد ششم ، صفحهء 30 و دنبالهء آن ؛ و تاريخ ايران جلد دوم صفحهء 591 نگاه كنيد .
( 2 ) - شايد اين عمل سبب شده است كه شهرت بيابد كه ايرانيان و تركها در حرم خود وقتى كه مىخواهند نشان دهند كه كدام زن سوگلى آنهاست دستمالى به سويش پرتاب مىكنند .