حديثى در باب امامت
قبل از ذكر آيات قرآن در باب امامت ، حديث معروفى را برايتان عرض مىكنم كه آن را هم شيعه روايت كرده است و هم سنى . معمولا حديثى را كه مورد اتفاق شيعه و سنى باشد ، نمىشود كوچك شمرد زيرا وقتى هر دو فريق از دو طريق روايت مىكنند ، تقريبا نشان دهندهء اين است كه پيغمبر اكرم يا امام قطعا اين مطلب را فرموده است .
البته عبارتها كمى با هم فرق مىكنند ولى مضمون آنها تقريبا يكى است . اين حديث را ما شيعيان اغلب به اين عبارت نقل مىكنيم : « من مات و لم يعرف امام زمانه مات ميتة جاهلية » ( 1 ) هر كس بميرد و پيشواى زمان خود را نشناسد ، مرده است از نوع مردن زمان جاهليت . اين ، تعبير خيلى شديدى است چون در زمان جاهليت مردم اصلا مشرك بودند و حتى توحيد و نبوت هم نداشتند . اين حديث در كتب شيعه زياد آمده و با اصول شيعه هم صد در صد قابل انطباق است . در كافى كه معتبرترين كتاب حديث شيعه مىباشد ، اين حديث هست . عمده اين است كه اين حديث در كتابهاى اهل تسنن هم هست . آنها در روايتى به اين عبارت نقل كردهاند : « من مات به غير امام مات ميتة جاهليّة » ( 2 ) هر كس بدون امام بميرد ، مانند اين است كه در جاهليت مرده است . عبارت ديگرى كه نقل كردهاند اين است : « من مات و ليس فى عنقه بيعة مات ميتة جاهليّة » آن كه بميرد و در گردن او بيعت يك امام نباشد ، مردنش از نوع مردن جاهليت است . به عبارتى هم كه شيعه نقل مىكند ، سنيها زياد نقل كردهاند . عبارت ديگر : « من مات و لا امام له مات ميتة جاهليّة » . اين عبارتها خيلى زياد است و نشان دهندهء اهتمام زياد پيغمبر اكرم به مسألهء امامت است .
كسانى كه امامت را تنها به معنى رهبرى اجتماعى مىدانند ، مىگويند ببينيد پيغمبر اكرم به مسألهء رهبرى تا كجا اهميت داده كه معتقد شده است اگر امت رهبر و پيشوا نداشته باشد ، اصلا مردنش مردن جاهلى است ، براى اينكه صحيح تفسير كردن و صحيح اجرا كردن دستورات اسلامى بستگى دارد به اينكه رهبرى ، رهبرى درستى
هامش
( 1 ) . دلائل الصّدق ، ص 6 و 13 .
( 2 ) . مسند احمد .