بود ، سائلى پيدا شد و سؤالى كرد ، حضرت اشاره كرد به انگشت خود ، او آمد انگشتر را از انگشت على ( ع ) بيرون آورد و رفت ، يعنى على ( ع ) صبر نكرد نمازش تمام شود و بعد به او انفاق كند ، آن قدر عنايت داشت به اينكه آن فقير را زودتر جواب بگويد كه در همان حال ركوع با اشاره به او فهماند كه اين انگشتر را درآور ، برو به فروش و پولش را خرج خودت كن . در اين مطلب هيچ اختلافى نيست و مورد اتفاق شيعه و سنى است كه على ( ع ) چنين كارى كرده است و نيز مورد اتفاق شيعه و سنى است كه اين آيه در شأن على ( ع ) نازل شده ، با توجه به اينكه انفاق كردن در حال ركوع جزء دستورات اسلام نيست ( نه از واجبات اسلام است و نه از مستحبات آن ) كه بگوييم ممكن است عدهاى از مردم به اين قانون عمل كرده باشند . پس « كسانى كه چنين مىكنند » اشاره و كنايه است ، همانطور كه در خود قرآن گاهى مىگويد : « يقولون » مىگويند ، و حال آنكه يك فرد آن سخن را گفته . در اينجا « كسانى كه چنين مىكنند » يعنى آن فردى كه چنين كرده . بنابراين ، به حكم اين آيه على ( ع ) تعيين شده است به ولايت براى مردم .
اين ، آيهاى است كه مورد استدلال شيعه است . البته اين آيه خيلى بيش از اين بحث دارد [ كه در جلسات آينده دربارهاش سخن خواهيم گفت ] .
آيات ديگر آياتى است كه دربارهء جريان غدير است . خود قضيهء غدير جزء سنت است و ما بعد بايد بحثش را بكنيم ، ولى از آياتى كه در اين مورد در سورهء مائده وارد شده يكى اين آيه است :
« يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ »
( 1 ) ( اينجا لحن ، خيلى شديد است ) اى پيامبر ! آنچه را كه بر تو نازل شد ، تبليغ كن و اگر تبليغ نكنى رسالت الهى را تبليغ نكردهاى . مفاد اين آيه آنچنان شديد است كه مفاد حديث « من مات و لم يعرف امام زمانه مات ميتة جاهليّة » . اجمالا خود آيه نشان مىدهد كه موضوع آنچنان مهم است كه اگر پيغمبر تبليغ نكند ، اصلا رسالتش را ابلاغ نكرده است .
سورهء مائده به اتفاق شيعه و سنى آخرين سورهاى است كه بر پيغمبر نازل شده و اين آيات جزء آخرين آياتى است كه بر پيغمبر نازل شده ، يعنى در وقتى نازل شده كه پيغمبر ( ص ) تمام دستورات ديگر را در مدت سيزده سال مكه و ده سال مدينه گفته بوده و اين ، جزء آخرين دستورات بوده است . شيعه سؤال مىكند اين دستورى كه جزء
هامش
( 1 ) . مائده / 67 .