مىفرمايد :
و لقد كنّا مع رسول اللّه نقتل آباءنا و أبناءنا و إخواننا و أعمامنا ، ما يزيدنا ذلك الّا ايمانا و تسليما و مضيّا على اللّقم و صبرا على مضض الألم و جدّا فى جهاد العدوّ . و لقد كان الرّجل منّا و الآخر من عدوّنا يتصاولان تصاول الفحلين ، يتخالسان انفسهما ايّهما يسقى صاحبه كأس المنون ، فمرّة لنا من عدوّنا و مرّة لعدوّنا منّا ، فلمّا رأى اللّه صدقنا أنزل لعدوّنا الكبت و أنزل علينا النّصر . . . و لعمرى لو كنّا نأتى ما أتيتم ما قام للدّين عمود و لا اخضرّ للايمان عود ( 1 ) .
على ( عليه السّلام ) در اين جملهها جدّيت و اخلاص مسلمانان صدر اوّل را كه منتهى شد به نصرتهاى عظيم الهى ، و اينكه اگر آن همه مجاهدتها و اخلاصها نمىبود پيروزى هم نبود ، توصيف مىكند . مىفرمايد :
آنگاه كه در خدمت رسول اكرم بوديم ، در راه ايمان و عقيده با پدران و پسران خود مىجنگيديم و از اينكه شمشير بر روى آنها و برادران و عموهاى خود بكشيم و آنها را بكشيم پروا نداشتيم . اينچنين پيشامدهاى سخت ، ما را سست نمىكرد و بر استقامت و ثبات قدم و صبر و پيشروى ما مىافزود . چنان بود كه گاهى در ميدان جنگ يكى از ما و يكى از دشمنان ما در جنگ تن به تن مانند دو شتر نر خشمناك به هم مىپيچيدند ، هر يك مىخواست جان ديگرى را بربايد ؛ گاه ما بر دشمن و گاه دشمن بر ما پيروز مىشد . چون صدق نيّت ما مشهود ذات حق گشت ( يعنى چون صدق نيّت ما به حقيقت پيوست ، زيرا تحقّق هر چيزى مساوى است با مشهود بودن آن براى ذات حق ) خداوند خذلان را بر دشمن ما و نصرت را بر ما نازل فرمود ( يعنى چون ما هم مىكوشيديم و هم كوشش ما در راه حقيقت بود و دشمن ما مىكوشيد امّا نه در راه حقيقت بلكه در راه دفاع از باطل و از هواى نفس ، خداوند ما را مدد فرمود ) . . . به خدا قسم اگر ما مانند امروز شما بوديم نه استوانهاى از دين برپا مىشد و نه درختى براى اسلام و ايمان سبز مىگشت .
قرآن كريم در داستان اصحاب كهف چنين مىفرمايد :
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبهء 56 .