بَيْنَ أَحَدٍ مِنْ رُسُلِهِ
« 1 » مراد از « احد » در اين آيه نيز جنس است كه بر مثنى و جمع اطلاق مىگردد .
بحث لغوى و نحوى
همچنين مسافرت به معناى دور است . اين واژه از سفت به معناى بوييدن گرفته شدهاست . شايد راهنماى كاروان در مسير ، زمين را مىبوييد تا راه را تشخيص دهد .
خلف نيز اسم مصدر اخلاف است و خلف در آينده به كار مىرود مثل كذب كه در گذشته به كار مىرود .
اسم معنى
شيخ بدرالدين محمد بن مالك گويد : اسم معنى كه از افعال صادر شدهاست ، مانند :
ضرب ، يا قائم بالذات مانند علم ، به مصدر و اسم مصدر تقسيم مىشود .
اگر در ابتداى آن حرف « م » زائده غير باب مفاعله آيد ، مانند : مضرب و محمدة ، يا براى غير ثلاثى به كار برود مانند غسل و وضو ، اسم مصدر است و در غير اين صورت خود مصدر است .
جامى
گل گر چه كشد سرزنش از خار درشت * رو با تو و بر درخت خود دارد پشت
با قد تو شاخ گل مگر دعوى كرد * كش گل بطپانچه مىزند غنچه بمشت
امير خسرو
بمحشر گر بپرسندت كه خسرو را چرا كشتى * سرت گردم چه خواهى گفت تا من هم همان گويم
ناشكرى
بندهاى نزد مالك خود مىزيست . مالك از برگ خرما تغذيه مىكرد و بنده را خوراك پست مىخورانيد ، بنده از خدمت ارباب خود سر باز زد و از او خواست وى را بفروشد . ارباب نيز چنين كرد و او را به كسى فروخت كه خود پست مىخورد و به غلام سبوس مىخورانيد ، غلام باز هم از اطاعت سر باز زد و درخواست كرد كه فروخته شود . ارباب غلام را به كس ديگرى فروخت كه وى نخاله مىخورد و به غلام چيزى نمىداد ، غلام چون گذشته اطاعت نكرد و درخواست كرد كه فروخته شود . اربابش او را به كسى فروخت كه چيزى نمىخورد و
هامش
( 1 ) - بقره ، 285 .