وَرَسُولُهُ وَقالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ سَيُؤْتِينَا اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَرَسُولُهُ إِنَّا إِلَى اللَّهِ راغِبُونَ
« 1 » يعنى : « از ايشان گروهى هستند كه عيب مىكنند تو را در صدقات ، پس اگر داده شوند از آن خشنود مىگردند واگر داده نشوند از آن پس ناگاه خشمناك مىشوند ، واگر ايشان راضى مىشدند به آنچه عطا مىكنند به ايشان خدا ورسول أو ومىگفتند : بس است ما را خدا بزودى عطا خواهد كرد به ما خدا از فضل خود ورسول أو بدرستى كه ما بسوى خدا رغبتكنندگانيم ، هرآينه بهتر بود از براي ايشان » « 2 » .
وأيضا به سند حسن از امام محمد باقر عليه السّلام روايت كرده است كه : زنى از زنان مسلمانان به خدمت رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم آمد - وبه روايت ديگر أو را خوله مىگفتند وشوهرش أوس بن صامت بود - گفت : يا رسول اللّه ! من براي شوهر خود شكم خود را فرش كردم وأو را بر دنيا وآخرت أو أعانت نمودم وهرگز از من مكروهى به أو نرسيد ، اكنون از أو شكايت مىنمايم بسوى تو .
فرمود : در چه چيز از أو شكايت مىكنى ؟
گفت : به من گفته است تو بر من مثل پشت مادر منى ، ومرا از خانه بيرون كرده است پس نظر كن در امر من - واين عبارت در جاهليت بمنزلهء طلاق بود - .
پس حضرت رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم فرمود : حق تعالى در اين حكم چيزى به من نازل نساخته است ومن از پيش خود حكمي بيان نمىكنم .
وآن زن مىگريست وشكايت مىكرد حال خود را بسوى خداوند عالميان وبسوى رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم .
پس چون آن زن برگشت حق تعالى آيات أول سورهء مجادله را بر حضرت نازل ساخت وحكم ظهار را بيان فرمود ، پس حضرت فرستاد وخوله را طلبيد وفرمود : شوهر خود را
هامش
( 1 ) . سورهء توبه : 58 - 59 .
( 2 ) . تفسير قمى 1 / 298 .