علي بن إبراهيم در تفسير آيهء ثاني « 1 » از امام محمد باقر عليه السّلام روايت كرده است كه :
سلمان فارسي عبايى داشت از پشم كه بر روى آن طعام مىخورد وشب آن را بر خود مىپوشانيد وروز آن را رداى خود مىكرد ، پس روزى در خدمت رسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم نشسته بود كه عيينة بن حصين فزاري به خدمت حضرت آمد ، وچون نشست از بوى عباى سلمان وعرق أو كه در روز بسيار گرم در ميان چنان عبايى عرق كرده بود متأذى شد وگفت : يا رسول اللّه ! چون ما به نزد تو مىآييم اين را از پيش خود دور گردان وچون ما بيرون رويم هر كه را خواهى بطلب . پس حق تعالى اين آية را فرستاد كه مضمونش اين است : صبر فرما نفس خود را با آنان كه مىخوانند پروردگار خود را در بامداد وپسين وغرض ايشان رضاى الهى است وديدههاى خود را از ايشان بر مدار ، آيا مىخواهى زينت زندگانى دنيا را ؟ وأطاعت مكن آن كسى را كه غافل گردانيدهايم دل أو را از ياد خود ( يعنى عيينة بن حصين لعنه اللّه ) « 2 » .
وأيضا علي بن إبراهيم در سبب نزول آن آيات سابقه « 3 » روايت كرده است كه : در مدينه گروهى بودند از فقراى مؤمنان كه ايشان را « أصحاب صفّه » مىناميدند براي آنكه حضرت براي ايشان صفّهاى « 4 » در پهلوى مسجد بنا كرده بود وامر فرموده بود وايشان را كه در آن صفّه بسربرند ورسول خدا صلّى اللّه عليه وآله وسلّم بنفسه تعهد أحوال ايشان مىنمود ودر أكثر أوقات طعام را خود از براي ايشان بر مىداشت وبه نزد ايشان مىآورد ، وايشان پيوسته به خدمت حضرت مىآمدند وبا ايشان مىنشست وايشان را به نزديك خود مىنشانيد ومونسشان بود ، چون اغنيا ومتنعمان أصحاب آن حضرت مىآمدند اين معنى را بر آن
هامش
( 1 ) . اين روايت در تفسير قمى در ضمن تفسير آيهءوَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ . . .ذكر شده است .
( 2 ) . تفسير قمى 2 / 34 - 35 .
( 3 ) . منظور از آيات سابقه آياتوَلا تَطْرُدِ الَّذِينَ . . .مىباشد .
( 4 ) . صفّه : إيوان ، غرفه مانندى كه در داخل أطاق يا مسجد كه جاى نشستن چند تن باشد ، جاى سايه دار .
( فرهنگ عميد 2 / 1625 ) .